Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Adres

KetambePosted by Madeleine Hardus Tuesday, June 12 2007 19:47:18

Ik geef jullie nog een adres. Dit is het adres in Kutacane. Vanaf nu blijven we voor een tijd in het kamp en als we naar een stad gaan (waar ze trouwens geen internet hebben) is het Kutacane. Maar het andere adres is ook werkzaam, het zal alleen langer duren voordat we de post krijgen.

Madeleine Hardus
Ketambe Research Stasiun
Kotak Pos 004
24601 Kutacane
Aceh Tenggara, Sumatera
Indonesia

  • Comments(1)//madeleine.orangutan.nl/#post8

Mei 2007

KetambePosted by Madeleine Hardus Monday, June 11 2007 21:15:04

De eerste drie weken veldwerk zijn al voorbij. Maandag 7 mei zijn we in de ochtend vertrokken naar Ketambe. De reis verliep stressvol; we redden zo hard en haalden in bij bochten dat ik gedurende 7 uur niet kon slapen en elke keer moest kijken of het wel goed ging. Ik was zelfs blij dat er zoveel gaten in de weg zaten, zodat onze chauffeur wel moest afremmen. Na 7 uur kwamen we aan in Kutacane en werden we opgewacht door Fitri (een studente uit Jakarta). Vanaf daar gingen we met een minibus en dat was lekker ontspannen. Op een gegeven moment zaten we met zijn 15-en in de bus met bagage op het dak te luisteren naar Indonesische popmuziek (er staat een enorme speaker in het midden van de minibus), en te genieten van alle dorpjes die we passeerden met de bergen op de achtergrond.
Na ongeveer een uur stopten we bij een bord waarop stond: Balai Taman Nasional, Gunung Leuser, Kawasan Stasiun Penelitan Ketambe. Vanaf dit punt liepen we via een steil pad naar beneden naar de rivier, waar we de bootman riepen. Met een smal kano-achtig bootje gingen we de rivier over. En daar was het kamp!

Het kamp is erg mooi en bestaat uit zes slaaphutten die L-vormig gesitueerd zijn met aan de voorkant een huis met keuken daarnaast de bibliotheek. Het is ruim opgezet en Adriano en ik hebben onze eigen hut, wat ideaal is. Aan de ene kant begint het prachtige bos en aan de andere kant is de rivier (Sungai Alas).
Gedurende deze drie weken hebben we het bos enigszins leren kennen met de gekapte stukken, de tuinen en de prachtige bomen. Er is een ficus op de top van de berg die ongelooflijk mooi is. Het lijkt net alsof deze ficus heel veel benen heeft, en het is zo mooi gevormd dat je er makkelijk in kan klimmen.

Het observeren van orang-oetans is weer geweldig. Elke dag gebeurd er weer iets nieuws. Doordat het primair bos is zijn hier enorme bomen te vinden (soms met een omtrek van 7 meter!) en komt het regelmatig voor dat we meerdere orang-oetans in een boom vinden. Op één dag zagen we zelfs 11 orang-oetans met nog ontelbare makaken, neushoornvogels, thomas langoeren, kolibries en musangs in één ficus!!

Maar wat zijn er veeeel bloedzuigers… Het probleem is dat ze niet alleen op de grond voorkomen, maar ook van de bladeren afvallen. In het begin is het erg wennen om deze beesten van je af te schieten, maar na een paar dagen is het zo gewoon dat je er niet meer bij stilstaat (behalve als ze beet hebben, haha, wat ook regelmatig voorkomt).

Een paar leuke observaties:

Yeni die een suncover maakt van bladeren en daarmee ging spelen.

In het donker op weg naar het nest van Chris en Cani (moeder en kind) kwamen we een kancil (dwerghert) tegen en een groep zwijnen, die behoorlijk wat lawaai maakten.

Sporen van berggeiten en tijgers gezien in het kamp!!!

En een heftig verhaal:

Op een dag waren er geen assistenten beschikbaar om te gaan zoeken, dus zijn Adriano en ik samen het bos in gegaan. Na een halve dag vonden we Yet & Yeni (moeder en kind). Echter na een paar uur gebeurde er iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Adriano werd gestoken door een wesp en niet een of twee keer. Hij sloeg in het rond en probeerde te vluchten, maar er kwamen er steeds meer. Ik wist niet wat ik moest doen, ik stond twee meter er vandaan en ze vlogen mij voorbij en vielen Adriano aan. Ik had geen spray bij me, helemaal niks. De wespen bleven hem volgen en aanvallen, zodat Adriano op de grond ging liggen met zijn poncho over hem heen. Zodra ik dichter bij hem kwam of zijn tas kwamen ze dreigend op me af, alsof dat hun territorium was. Na een half uur van ‘gevecht’ vloog de laatste wesp even weg en ik riep Adriano om snel verder te vluchten. We zijn blijven rennen tot aan het kamp, wat even duurde omdat het trailsysteem niet zo vanzelfsprekend is.
Adriano had pijn in zijn hele lichaam, hij is meer dan 20 keer gestoken!

Tijdens de aanval had Adriano zijn verrekijker van zijn nek gegooid en die kon ik tijdens onze vlucht niet vinden. De dag erna ben ik samen met Misdi zijn verrekijker gaan zoeken. Gelukkig vonden we zijn verrekijker snel, maar de wespen hadden Misdi ook gevonden. Hij had er twee tegelijkertijd uit de lucht gevangen met beide handen (zonder gestoken te worden) en riep LARI (rennen)! Wij als een gek weggerend omdat we al een hele zwerm op ons af zagen komen. Het was een ongelooflijke intense ervaring en we hopen dit nooit meer mee te maken.

We zijn nu al even in Medan, maar gaan over een paar dagen weer terug naar Ketambe. In Medan heeft het allemaal wat langer geduurd dan we verwacht hadden, maar bijna alles is geregeld en dan kunnen Lisette (studente uit Utrecht), Adriano en ik weer terug naar KETAMBE!

Foto 1: Uitzicht op de Sungai Ketambe en de bergen

Foto 2,3,4 en 5: Ingang van het kamp

Andere foto's zijn in het bos genomen en de laatste is van een assistent met vrouw op hun trouwdag!

  • Comments(4)//madeleine.orangutan.nl/#post7