Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Batang Toru

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Wednesday, August 01 2007 00:24:27

Woensdag 11 juli zijn we (Adriano, Fitri, Lisette en ik) op weg gegaan naar Batang Toru. Dit is een kamp dat ten zuiden ligt van het Toba meer, is omgeven door 90.000 hectare bos en zuidelijker dan dit gebied komen er geen orang-oetans meer voor. In deze omgeving leven Batak en Nias tribes. De Nias mensen komen van het eiland Nias, dat ligt aan de westkant van Sumatra. Ze staan bekend als koppensnellers net als de Dayaks in Kalimantan. De geschiedenis van de Bataks is ook niet zo kleurrijk. Voordat ze een religie hadden was hun gewoonte om oude mensen (dus voornamelijk hun opa en oma) hun hoofd af te hakken en op te eten. Pak Iman (die werkt in Batang Toru) vertelde dat ze dat ook deden met hun geliefde. Het verhaal erachter wist hij niet. Tegenwoordig zijn de Christen, eten geen mensen meer, maar wel de rest wat leeft: honden, katten, orang-oetans andere apen etc.. Het komt zelfs voor dat ze bij levende apen de schedel eraf halen en hun hersenen eten. Vleermuizen vangen ze met grote aantallen, eerste eten ze er een aantal op en dan de resterende 2000 verkopen ze op de markt. De Bataks eten echt alles en daarbij komt ook nog dat ze denken dat het eten van vleermuizen helpt tegen astma.

Woensdag zijn we dus om negen uur ’s ochtends vertrokken naar Pandan Sibolga. Na een reis van 11-12 uur kwamen we aan in de mess van Pandan Sibolga. De eerste zeven uur van de rit was goed om te slapen; de weg was redelijk recht en praktisch zonder gaten. De laatste uren bestond uit haarspeldbochten waar de geuren zich afwisselden van Durian (jaja het is Durian seizoen!), rook (overal en alles wordt verbrand) en afval, wat dus aardig wat misselijkheid veroorzaakten bij ons. Maar oh wat was de natuur daar mooi. We hadden uitzicht op het Toba meer, reden door rotstunnels en door de bergen wat sowieso prachtig is.

Blog Image

Blog Image

Sibolga

Blog Image

Blog Image

Het strand in Pandan Sibolga

Omdat de reis best vermoeiend was en het vervolg fysiek zwaar bleven we donderdag in Pandan Sibloga. Aan het eind van die dag zijn we naar een strand gereden, waar niet of nauwelijks toeristen komen. Als een gevolg hiervan stonden wij in het middelpunt van de belangstelling, iedereen wilde met ons praten. Het was zelfs zo sterk dat een verkoopvrouwtje van pinda’s wilde dat Lisette acteerde om pinda’s van haar te kopen en stopte 1000 rupiah in haar hand om vervolgens weer terug te geven aan haar. Dit alles werd natuurlijk op de foto gezet door een lokaal iemand.

Vrijdag kwamen we na een dik uur met de jeep aan in Haramonting. Vanaf dit dorpje is het ongeveer 7 uur lopen naar Batang Toru, door de bergen (rond de 10 kilometer). Ik had het minimale meegenomen, maar al met al was het toch rond de 12 kilo in mijn backpack en 3 kilo in mijn rugtas. Na twee uur lopen kwamen we in het tweede en laatste dorpje aan genaamd Badiri. Hier wonen 50 Nias mensen. Bij het binnenlopen van het dorpje zag je de kinderen om een hoekje kijken. Er kon niet gecommuniceerd worden, aangezien ze alleen de Nias taal spreken. Na nog eens vier uur en 6 bergen overgelopen te hebben kwamen we bij een riviertje met aan de overkant drie schattige hutjes op palen gemaakt van hout en bladeren. De tocht was pittig, voornamelijk door de bagage, maar al in 6 uur waren we in het kamp!

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Het kamp is erg primitief: er is geen electriciteit (ook geen generator), geen toilet of douche etc. Alles gebeurt in de rivier, kleren wassen, afwas, naar de wc gaan, douchen en na koken als drinkwater. Het lijkt net als vroeger (toen ik nog niet bestond) waar hout wordt gezocht om het vuur aan te maken, waar we elke dag gaan vissen en ’s avonds zitten we met zijn allen in een hutje met een olielamp aan. Ik heb zelfs een onderzetter gemaakt van bamboe en rotan (ik wilde eerst een krukje maken, maar er waren alleen dikke spijkers en het hout kan dit niet aan).

Het kamp is erg primitief, omdat het pas sinds vorig jaar bestaat en het moeilijk is om iets naar het kamp te brengen. Het zoeken en vinden van orang-oetans is een probleem, sinds het begin zijn er maar 8 orang-oetans gevonden en konden maximaal voor 3 uur gevolgd worden, omdat ze totaal niet gehabitueerd zijn aan mensen. Waarschijnlijk omdat er zoveel op ze gejaagd is vluchten ze bij elk geluid van mensen of ze houden zich zo stil dat we niet door hebben dat ze er zijn.

Blog Image

Blog Image

Drie uur lopen van het kamp is een vleermuizengrot en een waterval te vinden. De wandeling is mooi, eerst door het bos (waar we gibbons en siamangs tegenkwamen) daarna door King’s Palace, een gebied waar een Batakkoning heeft gewoond. Een oud verhaal is dat je het gebied binnenkomt de vogels naar je toekomen om je te begroeten, helaas niet bij ons…Daarna is het nog een dik uur lopen door een rivier en het klimmen over rotsen. De grotopening is behoorlijk groot en het was een spektakel om duizenden vleermuizen te zien uitvliegen. Voor de opening stond nog wat houtwerk, die de lokale mensen gebruiken voor het vangen van de vleermuizen en om te overnachten (vaak bleven ze daar 3/4 dagen). Naast de grot is een waterval van 30 meter, waarboven ook nog grotten zijn met vleermuizen. Dit alles is een ongelooflijk mooi gezicht.

Blog Image

Woensdag 18 juli: Adriano en David hebben 4 vissen gevangen. Het geeft een raar gevoel om het hele proces te zien van het vangen, doden, schoonmaken en bakken. Het smaakts anders, je staat veel meer stil bij het individu en je propt niet het eten in je mond zonder bij het individu stil te staan. Dit zou elk kind moeten meemaken, niet alleen bij vis, maar ook bij kippen, koeien etc. Als voorwaarde dat het kind bijgebracht is dat een dier een dier is en geen machine, dus ook pijn kan hebben!

Wat extra fotos van de natuur in Batang Toru en de laatste is van de grootste mot ter wereld (Atlas mot) in Pandan Sibolga genomen:

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog ImageBlog ImageHelaas geen tijd meer om te internetten en meer verhalen te vertellen. In ieder geval gaan we morgen naar Ketambe, want we hebben toestemming gekregen!!

Dikke kus Madeleine

  • Comments(8)//madeleine.orangutan.nl/#post11

Foto's en verhalen

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Saturday, July 07 2007 01:10:36

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Voordat we naar Ketambe gingen zijn we (Andrea, Ellen, Lisette en ik) naar een vriendin van Andrea gegaan, Gail, voor de verjaardag van haar man, Miran. Ze wonen in een gebied waar omheen allemaal plantages liggen. Gail doet onderzoek naar het conflict tussen de lokale mensen en de orang-oetans. Dit is een uniek onderzoek en het is al de derde generatie orang-oetans die in de plantages leven. Op dit moment is het moeilijk voor haar omdat 1 mannetje de laatste maanden na het winnen van een gevecht met een ander mannetje de dominante man is. Hij is meer dan 100 kilo, erg agressief en achtervolgt iedereen over de grond. De mensen zijn dus bang om naar hun plantages te gaan en te werken, wat een verlies van inkomen is. Het mannetje daarentegen is al een tijd geleden aangevallen door mensen en heeft twee kogels in zich en kan waarschijnlijk maar met één oog zien.
Deze foto’s zijn van de omgeving en het dorpje waar ze woont, met een foto genomen op het feest.

Deze foto’s zijn genomen op een zoekdag (25-5-07). Na tien dagen volgen laten we de orang-oetan met rust voor een maand. Omdat we nu twee orang-oetans 10 dagen hadden gevolgd hebben we ze laten gaan, en moesten we op zoek naar andere orang-oetans. Adriano en ik zijn toen gaan zoeken met Samsudin en Basarudin. Het leek ons een goede kans om ook te gaan kijken naar het gebied waar gekapt was en waar ze tuinen hadden aangelegd ten koste natuurlijk van het regenwoud. Het gebied was behoorlijk moeilijk begaanbaar, sommige stukken erg steil (zie de foto waar ik me omhoog trek). Na heel wat gezweet te hebben, onze spieren te verzuren en het trieste beeld gezien te hebben van gekapte bomen, erosie en tuinen kwamen we uiteindelijk op een rif terecht met een prachtige ficus! Daar zijn we in gaan klimmen en hebben we genoten van de rust en hoopten we een tijger te zien die onder ons voorbij zou lopen. Helaas is dat laatste niet gebeurd!

Blog Image

Een andere zoekdag (29-5) was ook weer met Adriano en Samsudin. Adriano had het zo warm dat hij besloot een mandi te gaan nemen in de rivier. Helaas werd hij geteisterd door horzels en bijen, maar hij was wel behoorlijk afgekoeld (het water van de Sungai Ketambe is nl. erg koud).

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Een volgdag (19-6) samen met Sumurudin, Roma en Adriano van Yet en Yeni (moeder en kind). Tijdens deze volgdag kwamen we deze geweldige rups tegen! Een paar dagen eerder heb ik de vlinder gefotografeerd.

Blog Image

Aan het eind van Lisette’s eerste wandeling in het bos zijn we naar een punt gegaan waar de Ketambe rivier en Alas rivier samenkomen. Dit is een mooi punt om te genieten van de omgeving. Ik geloof dat Adriano hier zijn collectie horzels aan Lisette laat zien die hij uit de lucht gevangen heeft, haha!

Blog Image

Blog Image

Twee foto’s genomen in het kamp. Ja de was moet ook gebeuren… Zoals jullie al weten doen we alles met de hand met koud water en sop. Dit kan behoorlijk vermoeiend zijn als iets echt heel vies is, want dan moet je schrobben in de warmte. Na het goed uitgewrongen te hebben hang je het dus buiten en in het kamp kan het drie dagen duren voordat het droog is. Dat is wel wat anders hè dan een wasmachine en droger ;-)
En de makaken in het kamp! Ik vind ze geweldig, maar het zijn kleine snelle dieven op en top. Voor de keuken ligt een leeuwenmasker om ze af te schrikken zodat ze niet de keuken in gaan. Aan de linkerkant van de foto is de keuken en de makaak houd alles in de gaten om toch te proberen wat eten te stelen.
De dag dat we alles moesten inpakken om het kamp te verlaten was ik bezig mijn papieren te ordenen. 25cm van mij vandaan lag een mandarijn en ik had de deur (3 meter van de plek waar ik bezig was) van ons huisje open gelaten voor wat frisse lucht. Het was een supersnelle actie, ik schrok me rot want ik was nog half slaperig (het was 6 uur ’s ochtends). Ik zie opeens iemand op de tafel springen de mandarijn pakken en door mijn schrikreactie supersnel wegrennen. Zo zijn de makaken!

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Deze foto’s zijn van de ontruiming van het kamp op 23-6. Er valt weinig over te vertellen, behalve dat alles wegmoest en dat veel spullen zijn opgeslagen in het huis van een van de werknemers.

@Thea, het is inderdaad nu het droge seizoen. In de stad is het erg warm en vooral omdat de elektriciteit alleen een paar uur per dag aan is, we geen generator hebben, zonder ventilator het nog warmer is en we niet kunnen zwemmen omdat het donderdag, vrijdag en zaterdag moslima zwemdag is. Verder vermaken we ons prima ;-) Leuk om te horen hoe het bij jullie is en te horen wat iedereen aan het doen is. Geef iedereen een dikke knuffel van mij en succes met jullie vee.
@Rosanne, fijn dat het wat beter met je gaat en dat je wat meer kan werken. Leuk dat jullie weer teruggaan naar Utrecht, dat vinden jullie allebei beter of niet en fijn dat je overgeplaatst kan worden. Veel plezier in je vakantie en ik blijf ook zeker genieten hier!
@Mam en Pap, veel sterkte allebei in het ziekenhuis, ik denk aan jullie! Ik zend jullie positieve energie. Nog bedankt voor jullie pakketje, ik kan nu ook weer heerlijk genieten van het laatste nieuws, drop en van soep!
@Robinia, Ja ik heb de beurs gekregen!! Ik ben er ook superblij mee. Erg leuk dat het nog in jullie planning ligt om langs te komen. Malariapillen zijn niet noodzakelijk voor Ketambe, maar als je verder wilt rondreizen denk ik wel. Er zijn trouwens heel weinig muggen in Ketambe, je hebt meer last van horzels (vooral Adriano) en bloedzuiger (vooral ik). Fijn dat het goed gaat met de baby, voor jou veel sterkte met je rug en nachtrust. Geniet van je verlof en ik kijk uit naar je geboortekaartje!
@Francine, ik kijk uit naar je brief! Ik hoop dat het bij Rico beter gaat op zijn werk en dat jij het nog steeds erg naar je zin hebt. Genieten jullie nog van elkaar als getrouwd stel ;-)?
@Pris & Rene, de stroomversnelling kan inderdaad behoorlijk zijn. Afgelopen keer dat we weg wilden gaan moesten we een paar uur wachten omdat het te heftig was. Toen we eenmaal gingen sloeg de boot om (gelukkig zonder onze bagage erin), dat was even zwemmen voor Suprayudi (want wij zaten er niet in). Medan ligt 7 a 8 uur van ons kamp af, ligt eraan hoe hard de auto rijdt, haha.
Ennu Pris, GEFELICITEERD! Ik hoorde dat het een geweldige dag was!
@Trudi, Marc, Luna & Ciro, hoe gaat het nu met Ciro? Gaat het al wat beter?
@Sabine, volgens mij was het super in Australië, geniet van je laatste dagen Bangkok!
@Rita, geweldig dat je expositie een succes was. Als je eenmaal begint en naam krijgt, kan het alleen maar positief toenemen! Leuk ook dat Sas een vriendin heeft en dat Lauri toegeeft met Hidde te hebben ;-)
@Gerold, de waterproof tas die ik van je gekregen heb is erg handig, ik maak er goed gebruik van! En er zijn wat fondsen doorgekomen, dus er is weer een last minder om over na te denken ;-). Hoe gaat het met je PhD, weet je al wat meer over wanneer je klaar bent? Voor de flyers kan je contact opnemen met Janneke (janneke@orangutan.nl).
@Oma, dikke knuffel. Leuk om te horen dat u zo van uw verjaardag genoten heeft.
@Indra, Ole, nog bedankt voor jullie verjaardagskaart, hoe is het met Wolfje?
@Janneke en Simone, Pongo Power!! Ik kijk uit naar de T-shirts.
@Eveline, super dat je meehelpt voor het evenement Mens en Dierdag!

  • Comments(4)//madeleine.orangutan.nl/#post10

Juni: maar 1 week Ketambe

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Wednesday, July 04 2007 19:39:11

Hallo lieve mensen,

Ik ben alweer 11 dagen in Medan. Vrijdag 22 juni kregen we namelijk te horen dat we binnen twee dagen het kamp moesten verlaten. IEDEREEN moest weg!!! Met alle spullen, het is nu al 11 dagen verlaten… Er is een nieuwe regeringsorganisatie gekomen die Ketambe gaat managen. Afgelopen week hebben we per brief opnieuw toestemming moeten vragen om onderzoek te doen in Ketambe. Hopelijk krijgen we deze week bericht. Het is niet zo dat ik niet geniet in Medan, maar een bosrijke omgeving waar ik me kan bezighouden met mijn onderzoek trek me meer J.

Deze week heb ik hard gewerkt aan mijn onderzoek. Ik heb al 16 DV tapes vol gefilmd in Ketambe, waar een groot deel bestaat uit orang-oetans die aan het eten zijn. Uit deze filmpjes haal ik informatie over de eet technieken die ze gebruiken en wat ze eten. Maar dat is niet het enige wat ik film, elk interessant gedrag wat ze vertonen film ik, zoals het maken van een bescherming tegen de zon van bladeren wat ze uiteindelijk op hun hoofd doen, het drinken van water uit een boomhol of van de rivier, spelende orang-oetankinderen etc. Tijdens het analyseren van de film kwam ik er zelfs achter dat ik iets over het hoofd had gezien tijdens het observeren, maar wel op film had staan. Yeni een orang-oetan kind (van rond de zeven jaar) had net gedronken van haar moedersmelk, ze zat op een boomstam en begon te masturberen. Een gekke combinatie!

Uiteindelijk zijn we maar een week in Ketambe geweest, maar tijdens die week heb ik wel ontzettend veel kunnen filmen. Ik ben zelfs 1x halverwege de dag naar het kamp gerend om een leeg cassettebandje te halen (gelukkig waren we dichtbij aan het volgen).

Met de mensen in het kamp is het gezellig, maar soms is het erg moeilijk omdat ik gezien word als de vrouw van…. en de man verantwoordelijk is, en hij dus ook alleen maar wordt aangesproken.

Verder is het wonderbaarlijk om te zien hoe ze kunnen genieten van een spelletje domino. Ik merk dat veel mensen hier in het “hier en nu” leven, wat overigens niet altijd positief hoeft te zijn! Drie dagen geleden namelijk zaten Adriano, Lisette en ik in de becak op weg naar een restaurant. En je raad het al.. halverwege de rit stonden we stil, geen benzine meer. Ik denk dat een goede combinatie zou zijn: leef in het hier en nu, maar denk aan de toekomst!

Qua eten en drinken komen we hier niks tekort, er zijn in Medan goede restaurants met heerlijk eten (Indiaas, Indonesisch, Wester à pizzahut) en de vruchtensapjes zijn super! Daarnaast hebben ze veel bakkers waar ze kaasbrood, chocoladebrood en lekkere (chocolade) taartjes verkopen, mmmmhhh zo lekker. Ook in het kamp is het eten goed, er is praktisch elke dag vis of kip, met lekkere groenten. Dus wees niet bang dat ik hier zal afvallen, zeker omdat ik er wel voor zorg dat mijn chocolade toevoer stabiel blijft!

Wat ik al zei: nu is het wachten op toestemming, hopelijk gaan we eind deze week weer terug!

Ps. Foto’s komen nog, het duurt alleen zo lang om ze te uploaden en daarbij komt ook nog dat we maar een paar uur per dag elektriciteit hebben dus alles gaat niet zo snel.

  • Comments(5)//madeleine.orangutan.nl/#post9