Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Start nieuwe seizoen

Begin Tweede SeizoenPosted by Madeleine Hardus Sunday, December 14 2008 02:50:58

Check: http://www.greatapetrust.org/media/releases/2008/nr_79a08.php

Hallo lieve allemaal,

Zondag, 30-11, zijn Adriano en ik aangekomen in Jakarta, nadat we de week ervoor onze visum geregeld hadden in Kuala Lumpur (geregeld binnen 1 dag en veel goedkoper dan in Nederland!!). Jakarta is een stad waar je zo snel mogelijk weer weg wilt gaan. Het is ontzettend vervuild en er is altijd file. Normaal gesproken ben je in Jakarta een week bezig om al je papieren in orde te maken om daarna in Medan verder te gaan met het papierwerk, MAAR het is ongelooflijk maar waar wij hebben alles kunnen regelen in twee en een halve dag. Woensdagavond, 3-12, zijn we dus naar Medan gevlogen!

De toestemming die we nu hebben gekregen is helaas niet voor Ketambe. Door de aankomende verkiezingen in April en in de zomermaanden 2009 hebben we geen toestemming gekregen om in Aceh ons onderzoek te doen. Wij krijgen altijd toestemming van het Ministerie en zij krijgen advies van een bepaald orgaan of er security clearance is. Omdat ze bang zijn dat er weer een conflict komt door de aankomende verkiezingen en zij verantwoordelijk zijn als ze ons toestemming geven, mogen wij geen onderzoek doen in Aceh. We hebben onze onderzoeksplannen hierdoor gedeeltelijk moeten wijzigen en gaan nu een deel van ons onderzoek in Sampan Getek en in Batumbelin Quarantine Center doen.

Sampan Getek is geen nationaal park, maar bestaat uit plantages waar orang-oetans voorkomen. Gail, een vriendin van ons, heeft hier een kamp opgezet en doet hier haar PhD en onderzoekt het conflict tussen de mensen en de orang-oetans. Er leven in haar gebied ongeveer een kleine 20 orang-oetans. In dit gebied wil ik de voedselsoorten vergelijken met Ketambe en zien welke soorten overeenkomen. Als ik deze lijst heb gemaakt ga ik de technieken vergelijken, kijken of ze dezelfde technieken gebruiken of niet. Mijn idee is dat de orang-oetans minder complexe technieken hebben in Sampan dan de orangs in Ketambe, doordat ze minder sociaal zijn door de beperkte habitat omstandigheden waarin ze leven. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat er een verschil zit in de hardness en de toughness, daarom ga ik dit ook meten met een fieldkit die ik tot mijn beschikking heb vanaf maart tot en met juni.

Batumbelin Quarantine Center is een centrum waar alle geconfiskeerde orang-oetans terecht komen. Dit zijn o.a. orang-oetans die als huisdier zijn gehouden of gevonden zijn op plantages. Soms zijn deze orang-oetans verschrikkelijk toegetakeld zoals Leuser een adolescent mannetje die gevonden was met meer dan 70 kogels in zijn lichaam. Hij is blind, maar doet het verder erg goed in het centrum.

In dit centrum ga ik samen met Mirjam, een student die ik begeleid, een voedsel experiment uitvoeren om te zien hoe conservatief of juist exploratief de orangs zijn in het proberen van nieuw voedsel. Dit is belangrijk om te weten, aangezien grote delen van het habitat aan het veranderen zijn en er bomen geplant worden die nieuw zijn voor de orangs.

In januari gaan Mirjam en ik beginnen in Batumbelin, halverwege januari gaat Adriano naar Sampan. Na een goede start in Batumbelin ga ik ook naar Sampan, een precieze planning heb ik nog niet omdat eerst het experiment in goede banen geleid moet worden. Nu zijn we dus nog in Medan en hopelijk zijn we volgende week klaar met al het papierwerk. Voor jullie allemaal alvast hele fijne kerstdagen en een gezond en liefdevol 2009!!

  • Comments(4)//madeleine.orangutan.nl/#post17

Einde eerste seizoen

Project in progressPosted by Madeleine Hardus Saturday, February 02 2008 23:27:49

Hallo lieve mensen,

Het eerste seizoen van veldwerk zit erop, in augustus/september dit jaar ga ik aan mijn tweede seizoen beginnen. Het was een erg goed seizoen voor datacollectie en een dag voor kerstmis kreeg ik nog een cadeau! Yet & Yeni die een slow loris vingen en opaten!! Ik heb het erg goed op beeld gekregen en het wordt ongeveer een keer per jaar waargenomen in Ketambe. Het was super!

Verder wil ik nog zeggen dat we veel hebben kunnen doen in Balai Lutu, Ketambe via onze Stichting. We zijn o.a. bij de basisschool geweest en we hebben ze voorzien van kleurboeken (in samenwerking met Great Ape Trust of Iowa) en van veel lesboeken/materiaal en sportmateriaal. Als je meer hierover wilt lezen kan je naar onze website gaan, nog niet alles staat erop, maar wel de hoofdkopjes van onze recente acties! (news & events)

Natuurlijk is er veel meer gebeurd in kamp, zoals meer bruiloften in Balai Lutu en Medan, een begrafenis van onze kokkin, een trekking naar de hot springs en waterval met Gerold en Nina, mensen in kamp die vogels jagen en vissen doden in de rivier dmv een batterij en generator, bezoek van Serge (mijn co-promotor) en Rob (directeur van het orang-oetan onderzoek in Great Ape Trust) en onze laatste avond met veel eten en een bezoek van bijna alle leraren en een groep met kinderen die een traditionele dans hebben opgevoerd voor ons in prachtige kledij.

Ik zal wat fotos laten zien van een aantal gebeurtenissen. (fotos komen later, internet is erg langzaam hier).

Veel van jullie zie ik al volgende maand!

Liefs Madeleine

  • Comments(2)//madeleine.orangutan.nl/#post15

Wishes

Project in progressPosted by Madeleine Hardus Saturday, December 29 2007 01:39:26

Ik hoop dat jullie hele fijne kerstdagen hebben gehad, voor nu veel plezier tijdens oud en nieuw en veel liefde en geluk in 2008!smiley

Blog Image

  • Comments(6)//madeleine.orangutan.nl/#post14

Oktober & November

Project in progressPosted by Madeleine Hardus Saturday, December 15 2007 21:30:19

Lieve allemaal,

Het is een tijd geleden dat ik jullie gezien, gesproken en/of gemaild heb, maar de laatste periode is begonnen en het duurt niet lang meer voordat ik jullie weer kan zien!

We zijn wat eerder in Medan dan gepland. Rudi (manager BPKEL) gaat namelijk trouwen en wij zijn uitgenodigd; dus even voor drie dagen in Medan.
Maar jullie zijn natuurlijk benieuwd hoe het de afgelopen maanden in Ketambe is geweest. Bekijk de foto’s en lees de tekst!

Blog Image

Heb ik jullie trouwens al fotos laten zien van de ingang van het kamp??

Foto komt nog!

Deze grote ‘bull’ mier is om het leven gekomen door een schimmel binnenin hem. De schimmel is behoorlijk doorgegroeid en is nu goed zichtbaar aan de buitenkant.

Blog Image

Prachtige giftige rups

Blog Image

Tijdens het Alas huwelijk van Selamat en zijn vrouw traden deze kinderen op en lieten een traditionele Gayo dans zien.
Blog Image

Blog Image

Zij kijkt niet al te blij op de foto en dat was de hele avond zo. Het blijkt namelijk te zijn dat ze moest trouwen en waarom? Omdat de moeder van Selamat was overleden en zij nu alle taken moest overnemen (wassen, koken, schoonmaken etc.). Gelukkig komt dit hier niet zo heel vaak meer voor, maar helaas bestaat het nog wel.

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Het Gayo huwelijk van Atun en Thomas. Atun is onze kokkin van 23 jaar. Dit huwelijk was vrijwillig en ze waren al een tijdje elkaars pacar (vriend-vriendin). Iedereen had een dag vrijgenomen om bij dit huwelijk aanwezig te zijn. Officieel zou het om 11 uur beginnen (wij waren dus mooi op tijd), maar hier liet de bruidegom op zich wachten. Na 2 uur wachten hadden we besloten om pannenkoeken te gaan eten. Net nadat we besteld hadden, hoorden we dat de bruidegom eraan kwam. Wij snel terug, maar dat was niet nodig, want nog waren we ruim op tijd. Deze foto’s zijn dus van tijdens de ceremonie. Na de ceremonie was het pannenkoeken eten. Daar ontmoeten we twee Spanjaarden die met ons geluncht hebben. Soms lijkt het erop alsof we iets speciaals aan het doen zijn: onderzoeker in Indonesië, maar hun verhaal was wel heel speciaal: met het vliegtuig naar Sumatra en door Sumatra, Maleisië, Thailand, Laos, China FIETSEN en vanuit China naar huis (Spanje dus) fietsen!! Ze waren 20 dagen onderweg en hadden al 1000km gereden. Na het eten hadden we ze meegenomen naar Atun en Thomas en er moest wel even een foto gemaakt worden.

Blog Image

Ik kan het niet laten om er een foto van een orang-oetan bij te doen.

Blog Image

Er komen ongelooflijk veel vlinders voor in Sumatra en er zijn er heel veel in ons kamp.

Iedereen heeft zo z’n goede dagen en z’n slechte. Eigenlijk had ik wel een goede dag, maar op de weg naar huis was ik toch niet echt gefocust en die dag hadden we een zwarte slang gezien en Adriano was zijn klavertje vier kwijtgeraakt in het bos, misschien waren dit voortekens?! We liepen naar kamp en moesten over een dikke boomstam klimmen en daarna zette ik mijn voet niet goed neer op een andere boomstam en ik gleed uit. Ik verloor mijn evenwicht en viel op mijn hoofd. Adriano hielp mij gelijk overeind, maar het was al te laat. Ik had jeuk op mijn hoofd, gezicht en nek. Wat bleek, ik was in een tekennest gevallen. Honderden teken sprongen op mij van ong. 1mm dik. Adriano is uren bezig geweest om alle teken weg te halen. ’s Nachts voelde ik nog wat, maar vanaf de volgende dag waren ze weg. Gelukkig niks aan overgehouden!

Oktober was een natte maand. Adriano, Lisette en ik waren halverwege de maand 10 dagen alleen in het kamp aan het eind van de Ramadan en de Idul Fitri dagen. Tijdens deze dagen was het koken voor onszelf en werken. Dat was nauwelijks te doen en we hebben deze dagen maar 3 keer gevolgd. Desondanks hebben we Lisettte geholpen met haar project: in het gelogde en niet gelogde deel, van verschillende punten in het bos foto’s nemen van het bladerdek om de grootte van de gaten in het bladerdek te meten.
De rest van de maand Oktober was het hard werken om voldoende data te verzamelen. Ik heb niet veel gefilmd, wel veel feeding technieken verzameld. De eerste weken van November was het nog erg nat en veel regen overdag. Daarna werd het weer beter en overdag regende het bijna niet meer. Doordat het fruit verspreid was is het regelmatig voorgekomen dat we tot ver moesten volgen, maar het voordeel van dit seizoen is dat ze hun nest redelijk vroeg maken, rond 5 uur.

Veel heftige dingen meegemaakt tijdens het volgen:

Twee keer meegemaakt van Yet en Sina (moeder orang-oetans) dat ze een bijennest plunderden om honing te eten, spectaculair om te zien. Yet is 15 meter naar beneden gevallen tot aan de grond. Na een paar minuten klom ze omhoog, at wat bladeren, rustte voor een uur en ging daarna weer verder met haar bezigheden. Ik was erg geschokt, ik zag alles gebeuren en zag nu dat orangs erg goed zijn in het verbergen van hun pijn. Een week later (9-11) volgde ik Pluis en Pele. Pele was die ochtend wat huilerig. Op een gegeven moment viel ook Pele, ik dacht eerst een paar meter, maar later zagen we zijn afdruk op de grond. Hij huilde ontzettend totdat zijn moeder naar beneden kwam op hem op te halen. Een paar minuten later kon ik mijn ogen niet geloven: Pluis zat met Pele over haar heen. Geen beweging te zien in Pele. Tijdens het lopen hield Pluis Pele vast aan zijn arm, hij kon zicht niet meer vasthouden aan zijn moeder (cling). Af en toe hoorde je hem nog huilen. Tot aan het maken van het avondnest. Ik dacht echt dat hij het niet meer zou halen en hij moest minimaal een paar botten hebben gebroken. Ondanks alle emoties van dat moment, heb ik alles nog redelijk op film kunnen zetten. De volgende dag moest ik erheen om te zien hoe het met Pele was. Daardoor kon ik helaas niet mijn lieve zus bellen op haar verjaardag, maar achteraf moest het zo zijn omdat ik toch de rivier niet over kon die dag (de stroming was te sterk). De volgende ochtend was het behoorlijk zoeken naar het nest (het was ver, niet dicht bij een transect, erg steil en dichtbegroeid). Maar we waren op tijd. En je gelooft het of niet…Pele kwam gewoon het nest uitlopen. Wel wat voorzichtiger, maar als je niet zou weten wat er de vorige dag was gebeurd zou je niks merken. Aan het eind van de dag was hij zelfs met Yeni en Puji aan het spelen, waarbij Yeni een paar keer aan zijn benen trok. Hij gaf geen kick. Wat een ongelooflijke dieren zijn orang-oetans toch!!
Tijdens deze dag heb ik verse pootafdrukken gezien van een tijger, dan krijg je toch even de kriebels…

De laatste weken ben ik nog druk bezig geweest met de school in Ketambe (Balai Lutu). Rond Oud en Nieuw schrijf ik hierover, want het was erg succesvol!

Nog wat extra foto's:

Blog Image

Blog Image

@ Robinia, ik heb de foto’s gezien van Kalle, het is een mooi ventje! Enne Adriano en ik zijn de komende jaren nog in Indonesië te vinden…

@ Francine, yes ik heb je brieven gekregen! Als het goed is heb je al een brief terug ontvangen (als de post goed werkt). Lembongan was super! Het snorkelen was prachtig en we zijn daar echt bijgekomen. Het is nu alweer een tijd geleden en jullie zijn nu lekker aan het reizen in Argentinië. Heel veel plezier daar!

@Janneke, hey ex-housemate why are you leaving?? No great that you got the job, congratulations!

@ Rita, hoe was Sicilie?
@ Simone, helaas missen we elkaar weer in Indonesië, maar als wij weer terug gaan naar Ketambe ben jij daar nog een tijd toch?

Voor jullie allemaal Merry Merry Christmas and a Happy Newyear with lots of luck!

Liefs Madeleine

  • Comments(1)//madeleine.orangutan.nl/#post13

Augustus & September

Project in progressPosted by Madeleine Hardus Monday, September 24 2007 15:31:30

De laatste twee maanden zijn erg snel gegaan. 2 augustus zijn we aangekomen in Ketambe. De BBC filmploeg en Suci waren net een dag in het kamp en er was nog geen orang-oetan gevonden. Het was gek om weer terug te zijn. Onze assistenten waren er nog, maar die van LIF waren er niet meer en er liepen nieuwe mensen rond van BPKEL, de nieuwe regeringsorganisatie.
De BBC filmploeg bestond uit een director (Patrick), filmman (Barrie) en een canopy-man (James), het was erg leuk om ze in het kamp te hebben. Ze hebben prachtige opnames gemaakt (wij hebben al wat opnames kunnen zien en in real life, want ze gingen voornamelijk met ons het bos in om onze focal te filmen), eind 2009 komt het uit in een documentaire die LIFE gaat heten en die over primaten gaat. Volgend jaar komen ze terug om de laatste opnames te maken. (p.s. Patrick was ook de director van de serie Galapagos, Barrie was een van de filmers, jullie moeten deze series gaan kijken, het is een ongelooflijk eiland, en de opnames zijn geweldig!)

Erin (post-hoc uit Santa Cruz) en Joram (student uit Zurich) zijn twee weken in kamp geweest en Serge een paar dagen. Dus al met al was het aardig druk deze weken. Erin gaf een cursus over een field kit om de hardness and toughness te meten van fruit. Deze cursus was voor twee studenten uit Jakarta (Achi en Sri), maar heb ik ook gedaan. Voor mijn onderzoek is het namelijk ook belangrijk voor het bepalen of de verschillen tussen de individuen te maken hebben met ‘optimal foraging’ en/of ‘social learning’. En daarbij komt ook nog dat ik Achi gedurende haar periode in Ketambe ga begeleiden, dus het is goed om te weten hoe de field kit in elkaar zit.

Blog Image

In gesprek met Patrick.

Blog Image

Rare primatensoorten gevonden in een ficus (linksboven Erin, onderaan Joram)

Ongelooflijk veel bomen waren aan het fruiten, het was dus niet erg moeilijk na het vinden van één orang-oetan om er meer te vinden. Er waren zoveel ‘parties’ en het leuke was dat we veel nieuwe individuen vonden of individuen die we normaal niet zoveel zien. Het hoogtepunt voor mij was het zien van ‘travel-bands’ van ongeveer vijf individuen (allemaal adolescents of unflanged males). Ze aten met zijn allen in een boom, een of twee vertrokken de rest volgde. Dat ging een paar dagen door. Het was heel moeilijk om ze uit elkaar te houden, maar het was geweldig om dit te zien.

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Traditionele dans en speech van Patrick, de avond voordat de BBC wegging.

De avond voordat de BBC wegging, hadden ze gezorgd dat er veeeel en lekkerrr eten was, het was heerlijk! Suci had geregeld dat de mannen/jongens die de BBC geholpen hadden met het dragen en een aantal assistenten een traditionele dans/zang gingen houden. Was leuk om te zien en ik heb delen op film gezet.

Blog Image

Het eten was erg goed tijdens de periode dat de BBC er was, nadat ze weg zijn gegaan (na een maand) ging het met sprongen achteruit! Gelukkig hadden ze eten voor ons achtergelaten…

Ik ben ook nog naar een bruiloft geweest in Balai Lutu. De bruid was mooi gekleed, maar had zo’n droevig gezicht, echt de hele tijd. Ik heb even met haar gepraat, ze vertelde dat ze erg moe was van alles, en ook dat ze haar man een maand kende!?! en ze wist zijn leeftijd niet… Het was erg zielig om te zien, waarschijnlijk was ze gewoon uitgehuwelijkt.
Tijdens het feest was er een groep jonge meisjes van ongeveer 10 jaar die traditioneel gingen dansen en zingen, dat was echt heel schattig om te zien. Ik heb er foto’s van gemaakt, maar met Lisette’s camera, die laat ik jullie dus de volgende keer zien, want ik heb ze nu niet bij me.

Ik ben ook nog vier dagen ziek geweest. Ik heb waarschijnlijk gewoon iets verkeerds gegeten, maar ik kon deze dagen niet werken, ik voelde me te beroerd en ik moest elke keer naar de wc. In ieder geval na verhoging van mijn vitamines ging het snel voorbij en kon ik daarna weer werken!

Afgelopen week zijn we naar Medan gegaan, daar heb ik gewerkt aan een artikel en moesten we nog tickets regelen. Na het regelen van deze dingen zijn we naar Denpasar gevlogen voor 10 dagen vakantie. De eerste dag waren we in Kuta, nu zijn we voor twee dagen in Ubud (om weer wat ‘gecultiveerd’ te worden, haha) en morgen gaan we voor vijf dagen naar Nusa Lembongan. Daar gaan we echt relaxen. Het enige wat ik nog moet doen is een samenvatting schrijven voor het IPS congres volgend jaar augustus waar ik een posterpresentatie wil geven. Gisteren zijn we naar een expositie geweest van een Papua tribe (Kamoro), was erg interessant en ze verkochten prachtige beelden, Adriano heeft een zeemeermin gekocht, erg mooi!

Nu is het tijd voor avondeten, dikke knuffel van mij!

@Pap&Mam, graag gedaan voor de rozen. Leuk dat jullie zo genoten hebben in Antwerpen en Brugge. Dank jullie voor alle super cadeaus!

@Pris, we hebben er een leuke verjaardagsdag van gemaakt. Lisette en ik hadden slingers opgehangen en Lisette had een cake gekocht. De cadeaus van jullie hebben we pas laat gekregen, maar Adriano was er erg blij mee (en ik natuurlijk ook, want nu heb ik ook wat boeken om te lezen)!

@Francine, het is zeker bijzonder om dit allemaal mee te maken! Je brief heb ik nog niet ontvangen, misschien dat het er nu ligt??? Dank je alvast, het is erg leuk om post te krijgen!

@Sas, misschien tot snel in Indonesie??

@Simone, het fruitseizoen was inderdaad super, volgend jaar samen in Ketambe?

@ Gerold, dank je voor je leuke ansichtkaart! CU in december met Nina!

Nog wat foto's:

Blog Image

Thomas Langur

Blog Image

Blog Image

Zie je geen gelijkenissen in de volgende twee foto's smiley

  • Comments(5)//madeleine.orangutan.nl/#post12

Batang Toru

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Wednesday, August 01 2007 00:24:27

Woensdag 11 juli zijn we (Adriano, Fitri, Lisette en ik) op weg gegaan naar Batang Toru. Dit is een kamp dat ten zuiden ligt van het Toba meer, is omgeven door 90.000 hectare bos en zuidelijker dan dit gebied komen er geen orang-oetans meer voor. In deze omgeving leven Batak en Nias tribes. De Nias mensen komen van het eiland Nias, dat ligt aan de westkant van Sumatra. Ze staan bekend als koppensnellers net als de Dayaks in Kalimantan. De geschiedenis van de Bataks is ook niet zo kleurrijk. Voordat ze een religie hadden was hun gewoonte om oude mensen (dus voornamelijk hun opa en oma) hun hoofd af te hakken en op te eten. Pak Iman (die werkt in Batang Toru) vertelde dat ze dat ook deden met hun geliefde. Het verhaal erachter wist hij niet. Tegenwoordig zijn de Christen, eten geen mensen meer, maar wel de rest wat leeft: honden, katten, orang-oetans andere apen etc.. Het komt zelfs voor dat ze bij levende apen de schedel eraf halen en hun hersenen eten. Vleermuizen vangen ze met grote aantallen, eerste eten ze er een aantal op en dan de resterende 2000 verkopen ze op de markt. De Bataks eten echt alles en daarbij komt ook nog dat ze denken dat het eten van vleermuizen helpt tegen astma.

Woensdag zijn we dus om negen uur ’s ochtends vertrokken naar Pandan Sibolga. Na een reis van 11-12 uur kwamen we aan in de mess van Pandan Sibolga. De eerste zeven uur van de rit was goed om te slapen; de weg was redelijk recht en praktisch zonder gaten. De laatste uren bestond uit haarspeldbochten waar de geuren zich afwisselden van Durian (jaja het is Durian seizoen!), rook (overal en alles wordt verbrand) en afval, wat dus aardig wat misselijkheid veroorzaakten bij ons. Maar oh wat was de natuur daar mooi. We hadden uitzicht op het Toba meer, reden door rotstunnels en door de bergen wat sowieso prachtig is.

Blog Image

Blog Image

Sibolga

Blog Image

Blog Image

Het strand in Pandan Sibolga

Omdat de reis best vermoeiend was en het vervolg fysiek zwaar bleven we donderdag in Pandan Sibloga. Aan het eind van die dag zijn we naar een strand gereden, waar niet of nauwelijks toeristen komen. Als een gevolg hiervan stonden wij in het middelpunt van de belangstelling, iedereen wilde met ons praten. Het was zelfs zo sterk dat een verkoopvrouwtje van pinda’s wilde dat Lisette acteerde om pinda’s van haar te kopen en stopte 1000 rupiah in haar hand om vervolgens weer terug te geven aan haar. Dit alles werd natuurlijk op de foto gezet door een lokaal iemand.

Vrijdag kwamen we na een dik uur met de jeep aan in Haramonting. Vanaf dit dorpje is het ongeveer 7 uur lopen naar Batang Toru, door de bergen (rond de 10 kilometer). Ik had het minimale meegenomen, maar al met al was het toch rond de 12 kilo in mijn backpack en 3 kilo in mijn rugtas. Na twee uur lopen kwamen we in het tweede en laatste dorpje aan genaamd Badiri. Hier wonen 50 Nias mensen. Bij het binnenlopen van het dorpje zag je de kinderen om een hoekje kijken. Er kon niet gecommuniceerd worden, aangezien ze alleen de Nias taal spreken. Na nog eens vier uur en 6 bergen overgelopen te hebben kwamen we bij een riviertje met aan de overkant drie schattige hutjes op palen gemaakt van hout en bladeren. De tocht was pittig, voornamelijk door de bagage, maar al in 6 uur waren we in het kamp!

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Het kamp is erg primitief: er is geen electriciteit (ook geen generator), geen toilet of douche etc. Alles gebeurt in de rivier, kleren wassen, afwas, naar de wc gaan, douchen en na koken als drinkwater. Het lijkt net als vroeger (toen ik nog niet bestond) waar hout wordt gezocht om het vuur aan te maken, waar we elke dag gaan vissen en ’s avonds zitten we met zijn allen in een hutje met een olielamp aan. Ik heb zelfs een onderzetter gemaakt van bamboe en rotan (ik wilde eerst een krukje maken, maar er waren alleen dikke spijkers en het hout kan dit niet aan).

Het kamp is erg primitief, omdat het pas sinds vorig jaar bestaat en het moeilijk is om iets naar het kamp te brengen. Het zoeken en vinden van orang-oetans is een probleem, sinds het begin zijn er maar 8 orang-oetans gevonden en konden maximaal voor 3 uur gevolgd worden, omdat ze totaal niet gehabitueerd zijn aan mensen. Waarschijnlijk omdat er zoveel op ze gejaagd is vluchten ze bij elk geluid van mensen of ze houden zich zo stil dat we niet door hebben dat ze er zijn.

Blog Image

Blog Image

Drie uur lopen van het kamp is een vleermuizengrot en een waterval te vinden. De wandeling is mooi, eerst door het bos (waar we gibbons en siamangs tegenkwamen) daarna door King’s Palace, een gebied waar een Batakkoning heeft gewoond. Een oud verhaal is dat je het gebied binnenkomt de vogels naar je toekomen om je te begroeten, helaas niet bij ons…Daarna is het nog een dik uur lopen door een rivier en het klimmen over rotsen. De grotopening is behoorlijk groot en het was een spektakel om duizenden vleermuizen te zien uitvliegen. Voor de opening stond nog wat houtwerk, die de lokale mensen gebruiken voor het vangen van de vleermuizen en om te overnachten (vaak bleven ze daar 3/4 dagen). Naast de grot is een waterval van 30 meter, waarboven ook nog grotten zijn met vleermuizen. Dit alles is een ongelooflijk mooi gezicht.

Blog Image

Woensdag 18 juli: Adriano en David hebben 4 vissen gevangen. Het geeft een raar gevoel om het hele proces te zien van het vangen, doden, schoonmaken en bakken. Het smaakts anders, je staat veel meer stil bij het individu en je propt niet het eten in je mond zonder bij het individu stil te staan. Dit zou elk kind moeten meemaken, niet alleen bij vis, maar ook bij kippen, koeien etc. Als voorwaarde dat het kind bijgebracht is dat een dier een dier is en geen machine, dus ook pijn kan hebben!

Wat extra fotos van de natuur in Batang Toru en de laatste is van de grootste mot ter wereld (Atlas mot) in Pandan Sibolga genomen:

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog ImageBlog ImageHelaas geen tijd meer om te internetten en meer verhalen te vertellen. In ieder geval gaan we morgen naar Ketambe, want we hebben toestemming gekregen!!

Dikke kus Madeleine

  • Comments(8)//madeleine.orangutan.nl/#post11

Foto's en verhalen

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Saturday, July 07 2007 01:10:36

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Voordat we naar Ketambe gingen zijn we (Andrea, Ellen, Lisette en ik) naar een vriendin van Andrea gegaan, Gail, voor de verjaardag van haar man, Miran. Ze wonen in een gebied waar omheen allemaal plantages liggen. Gail doet onderzoek naar het conflict tussen de lokale mensen en de orang-oetans. Dit is een uniek onderzoek en het is al de derde generatie orang-oetans die in de plantages leven. Op dit moment is het moeilijk voor haar omdat 1 mannetje de laatste maanden na het winnen van een gevecht met een ander mannetje de dominante man is. Hij is meer dan 100 kilo, erg agressief en achtervolgt iedereen over de grond. De mensen zijn dus bang om naar hun plantages te gaan en te werken, wat een verlies van inkomen is. Het mannetje daarentegen is al een tijd geleden aangevallen door mensen en heeft twee kogels in zich en kan waarschijnlijk maar met één oog zien.
Deze foto’s zijn van de omgeving en het dorpje waar ze woont, met een foto genomen op het feest.

Deze foto’s zijn genomen op een zoekdag (25-5-07). Na tien dagen volgen laten we de orang-oetan met rust voor een maand. Omdat we nu twee orang-oetans 10 dagen hadden gevolgd hebben we ze laten gaan, en moesten we op zoek naar andere orang-oetans. Adriano en ik zijn toen gaan zoeken met Samsudin en Basarudin. Het leek ons een goede kans om ook te gaan kijken naar het gebied waar gekapt was en waar ze tuinen hadden aangelegd ten koste natuurlijk van het regenwoud. Het gebied was behoorlijk moeilijk begaanbaar, sommige stukken erg steil (zie de foto waar ik me omhoog trek). Na heel wat gezweet te hebben, onze spieren te verzuren en het trieste beeld gezien te hebben van gekapte bomen, erosie en tuinen kwamen we uiteindelijk op een rif terecht met een prachtige ficus! Daar zijn we in gaan klimmen en hebben we genoten van de rust en hoopten we een tijger te zien die onder ons voorbij zou lopen. Helaas is dat laatste niet gebeurd!

Blog Image

Een andere zoekdag (29-5) was ook weer met Adriano en Samsudin. Adriano had het zo warm dat hij besloot een mandi te gaan nemen in de rivier. Helaas werd hij geteisterd door horzels en bijen, maar hij was wel behoorlijk afgekoeld (het water van de Sungai Ketambe is nl. erg koud).

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Een volgdag (19-6) samen met Sumurudin, Roma en Adriano van Yet en Yeni (moeder en kind). Tijdens deze volgdag kwamen we deze geweldige rups tegen! Een paar dagen eerder heb ik de vlinder gefotografeerd.

Blog Image

Aan het eind van Lisette’s eerste wandeling in het bos zijn we naar een punt gegaan waar de Ketambe rivier en Alas rivier samenkomen. Dit is een mooi punt om te genieten van de omgeving. Ik geloof dat Adriano hier zijn collectie horzels aan Lisette laat zien die hij uit de lucht gevangen heeft, haha!

Blog Image

Blog Image

Twee foto’s genomen in het kamp. Ja de was moet ook gebeuren… Zoals jullie al weten doen we alles met de hand met koud water en sop. Dit kan behoorlijk vermoeiend zijn als iets echt heel vies is, want dan moet je schrobben in de warmte. Na het goed uitgewrongen te hebben hang je het dus buiten en in het kamp kan het drie dagen duren voordat het droog is. Dat is wel wat anders hè dan een wasmachine en droger ;-)
En de makaken in het kamp! Ik vind ze geweldig, maar het zijn kleine snelle dieven op en top. Voor de keuken ligt een leeuwenmasker om ze af te schrikken zodat ze niet de keuken in gaan. Aan de linkerkant van de foto is de keuken en de makaak houd alles in de gaten om toch te proberen wat eten te stelen.
De dag dat we alles moesten inpakken om het kamp te verlaten was ik bezig mijn papieren te ordenen. 25cm van mij vandaan lag een mandarijn en ik had de deur (3 meter van de plek waar ik bezig was) van ons huisje open gelaten voor wat frisse lucht. Het was een supersnelle actie, ik schrok me rot want ik was nog half slaperig (het was 6 uur ’s ochtends). Ik zie opeens iemand op de tafel springen de mandarijn pakken en door mijn schrikreactie supersnel wegrennen. Zo zijn de makaken!

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Deze foto’s zijn van de ontruiming van het kamp op 23-6. Er valt weinig over te vertellen, behalve dat alles wegmoest en dat veel spullen zijn opgeslagen in het huis van een van de werknemers.

@Thea, het is inderdaad nu het droge seizoen. In de stad is het erg warm en vooral omdat de elektriciteit alleen een paar uur per dag aan is, we geen generator hebben, zonder ventilator het nog warmer is en we niet kunnen zwemmen omdat het donderdag, vrijdag en zaterdag moslima zwemdag is. Verder vermaken we ons prima ;-) Leuk om te horen hoe het bij jullie is en te horen wat iedereen aan het doen is. Geef iedereen een dikke knuffel van mij en succes met jullie vee.
@Rosanne, fijn dat het wat beter met je gaat en dat je wat meer kan werken. Leuk dat jullie weer teruggaan naar Utrecht, dat vinden jullie allebei beter of niet en fijn dat je overgeplaatst kan worden. Veel plezier in je vakantie en ik blijf ook zeker genieten hier!
@Mam en Pap, veel sterkte allebei in het ziekenhuis, ik denk aan jullie! Ik zend jullie positieve energie. Nog bedankt voor jullie pakketje, ik kan nu ook weer heerlijk genieten van het laatste nieuws, drop en van soep!
@Robinia, Ja ik heb de beurs gekregen!! Ik ben er ook superblij mee. Erg leuk dat het nog in jullie planning ligt om langs te komen. Malariapillen zijn niet noodzakelijk voor Ketambe, maar als je verder wilt rondreizen denk ik wel. Er zijn trouwens heel weinig muggen in Ketambe, je hebt meer last van horzels (vooral Adriano) en bloedzuiger (vooral ik). Fijn dat het goed gaat met de baby, voor jou veel sterkte met je rug en nachtrust. Geniet van je verlof en ik kijk uit naar je geboortekaartje!
@Francine, ik kijk uit naar je brief! Ik hoop dat het bij Rico beter gaat op zijn werk en dat jij het nog steeds erg naar je zin hebt. Genieten jullie nog van elkaar als getrouwd stel ;-)?
@Pris & Rene, de stroomversnelling kan inderdaad behoorlijk zijn. Afgelopen keer dat we weg wilden gaan moesten we een paar uur wachten omdat het te heftig was. Toen we eenmaal gingen sloeg de boot om (gelukkig zonder onze bagage erin), dat was even zwemmen voor Suprayudi (want wij zaten er niet in). Medan ligt 7 a 8 uur van ons kamp af, ligt eraan hoe hard de auto rijdt, haha.
Ennu Pris, GEFELICITEERD! Ik hoorde dat het een geweldige dag was!
@Trudi, Marc, Luna & Ciro, hoe gaat het nu met Ciro? Gaat het al wat beter?
@Sabine, volgens mij was het super in Australië, geniet van je laatste dagen Bangkok!
@Rita, geweldig dat je expositie een succes was. Als je eenmaal begint en naam krijgt, kan het alleen maar positief toenemen! Leuk ook dat Sas een vriendin heeft en dat Lauri toegeeft met Hidde te hebben ;-)
@Gerold, de waterproof tas die ik van je gekregen heb is erg handig, ik maak er goed gebruik van! En er zijn wat fondsen doorgekomen, dus er is weer een last minder om over na te denken ;-). Hoe gaat het met je PhD, weet je al wat meer over wanneer je klaar bent? Voor de flyers kan je contact opnemen met Janneke (janneke@orangutan.nl).
@Oma, dikke knuffel. Leuk om te horen dat u zo van uw verjaardag genoten heeft.
@Indra, Ole, nog bedankt voor jullie verjaardagskaart, hoe is het met Wolfje?
@Janneke en Simone, Pongo Power!! Ik kijk uit naar de T-shirts.
@Eveline, super dat je meehelpt voor het evenement Mens en Dierdag!

  • Comments(4)//madeleine.orangutan.nl/#post10

Juni: maar 1 week Ketambe

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Wednesday, July 04 2007 19:39:11

Hallo lieve mensen,

Ik ben alweer 11 dagen in Medan. Vrijdag 22 juni kregen we namelijk te horen dat we binnen twee dagen het kamp moesten verlaten. IEDEREEN moest weg!!! Met alle spullen, het is nu al 11 dagen verlaten… Er is een nieuwe regeringsorganisatie gekomen die Ketambe gaat managen. Afgelopen week hebben we per brief opnieuw toestemming moeten vragen om onderzoek te doen in Ketambe. Hopelijk krijgen we deze week bericht. Het is niet zo dat ik niet geniet in Medan, maar een bosrijke omgeving waar ik me kan bezighouden met mijn onderzoek trek me meer J.

Deze week heb ik hard gewerkt aan mijn onderzoek. Ik heb al 16 DV tapes vol gefilmd in Ketambe, waar een groot deel bestaat uit orang-oetans die aan het eten zijn. Uit deze filmpjes haal ik informatie over de eet technieken die ze gebruiken en wat ze eten. Maar dat is niet het enige wat ik film, elk interessant gedrag wat ze vertonen film ik, zoals het maken van een bescherming tegen de zon van bladeren wat ze uiteindelijk op hun hoofd doen, het drinken van water uit een boomhol of van de rivier, spelende orang-oetankinderen etc. Tijdens het analyseren van de film kwam ik er zelfs achter dat ik iets over het hoofd had gezien tijdens het observeren, maar wel op film had staan. Yeni een orang-oetan kind (van rond de zeven jaar) had net gedronken van haar moedersmelk, ze zat op een boomstam en begon te masturberen. Een gekke combinatie!

Uiteindelijk zijn we maar een week in Ketambe geweest, maar tijdens die week heb ik wel ontzettend veel kunnen filmen. Ik ben zelfs 1x halverwege de dag naar het kamp gerend om een leeg cassettebandje te halen (gelukkig waren we dichtbij aan het volgen).

Met de mensen in het kamp is het gezellig, maar soms is het erg moeilijk omdat ik gezien word als de vrouw van…. en de man verantwoordelijk is, en hij dus ook alleen maar wordt aangesproken.

Verder is het wonderbaarlijk om te zien hoe ze kunnen genieten van een spelletje domino. Ik merk dat veel mensen hier in het “hier en nu” leven, wat overigens niet altijd positief hoeft te zijn! Drie dagen geleden namelijk zaten Adriano, Lisette en ik in de becak op weg naar een restaurant. En je raad het al.. halverwege de rit stonden we stil, geen benzine meer. Ik denk dat een goede combinatie zou zijn: leef in het hier en nu, maar denk aan de toekomst!

Qua eten en drinken komen we hier niks tekort, er zijn in Medan goede restaurants met heerlijk eten (Indiaas, Indonesisch, Wester à pizzahut) en de vruchtensapjes zijn super! Daarnaast hebben ze veel bakkers waar ze kaasbrood, chocoladebrood en lekkere (chocolade) taartjes verkopen, mmmmhhh zo lekker. Ook in het kamp is het eten goed, er is praktisch elke dag vis of kip, met lekkere groenten. Dus wees niet bang dat ik hier zal afvallen, zeker omdat ik er wel voor zorg dat mijn chocolade toevoer stabiel blijft!

Wat ik al zei: nu is het wachten op toestemming, hopelijk gaan we eind deze week weer terug!

Ps. Foto’s komen nog, het duurt alleen zo lang om ze te uploaden en daarbij komt ook nog dat we maar een paar uur per dag elektriciteit hebben dus alles gaat niet zo snel.

  • Comments(5)//madeleine.orangutan.nl/#post9
« PreviousNext »