Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Batang Toru

Uit het kampPosted by Madeleine Hardus Wednesday, August 01 2007 00:24:27

Woensdag 11 juli zijn we (Adriano, Fitri, Lisette en ik) op weg gegaan naar Batang Toru. Dit is een kamp dat ten zuiden ligt van het Toba meer, is omgeven door 90.000 hectare bos en zuidelijker dan dit gebied komen er geen orang-oetans meer voor. In deze omgeving leven Batak en Nias tribes. De Nias mensen komen van het eiland Nias, dat ligt aan de westkant van Sumatra. Ze staan bekend als koppensnellers net als de Dayaks in Kalimantan. De geschiedenis van de Bataks is ook niet zo kleurrijk. Voordat ze een religie hadden was hun gewoonte om oude mensen (dus voornamelijk hun opa en oma) hun hoofd af te hakken en op te eten. Pak Iman (die werkt in Batang Toru) vertelde dat ze dat ook deden met hun geliefde. Het verhaal erachter wist hij niet. Tegenwoordig zijn de Christen, eten geen mensen meer, maar wel de rest wat leeft: honden, katten, orang-oetans andere apen etc.. Het komt zelfs voor dat ze bij levende apen de schedel eraf halen en hun hersenen eten. Vleermuizen vangen ze met grote aantallen, eerste eten ze er een aantal op en dan de resterende 2000 verkopen ze op de markt. De Bataks eten echt alles en daarbij komt ook nog dat ze denken dat het eten van vleermuizen helpt tegen astma.

Woensdag zijn we dus om negen uur ’s ochtends vertrokken naar Pandan Sibolga. Na een reis van 11-12 uur kwamen we aan in de mess van Pandan Sibolga. De eerste zeven uur van de rit was goed om te slapen; de weg was redelijk recht en praktisch zonder gaten. De laatste uren bestond uit haarspeldbochten waar de geuren zich afwisselden van Durian (jaja het is Durian seizoen!), rook (overal en alles wordt verbrand) en afval, wat dus aardig wat misselijkheid veroorzaakten bij ons. Maar oh wat was de natuur daar mooi. We hadden uitzicht op het Toba meer, reden door rotstunnels en door de bergen wat sowieso prachtig is.

Blog Image

Blog Image

Sibolga

Blog Image

Blog Image

Het strand in Pandan Sibolga

Omdat de reis best vermoeiend was en het vervolg fysiek zwaar bleven we donderdag in Pandan Sibloga. Aan het eind van die dag zijn we naar een strand gereden, waar niet of nauwelijks toeristen komen. Als een gevolg hiervan stonden wij in het middelpunt van de belangstelling, iedereen wilde met ons praten. Het was zelfs zo sterk dat een verkoopvrouwtje van pinda’s wilde dat Lisette acteerde om pinda’s van haar te kopen en stopte 1000 rupiah in haar hand om vervolgens weer terug te geven aan haar. Dit alles werd natuurlijk op de foto gezet door een lokaal iemand.

Vrijdag kwamen we na een dik uur met de jeep aan in Haramonting. Vanaf dit dorpje is het ongeveer 7 uur lopen naar Batang Toru, door de bergen (rond de 10 kilometer). Ik had het minimale meegenomen, maar al met al was het toch rond de 12 kilo in mijn backpack en 3 kilo in mijn rugtas. Na twee uur lopen kwamen we in het tweede en laatste dorpje aan genaamd Badiri. Hier wonen 50 Nias mensen. Bij het binnenlopen van het dorpje zag je de kinderen om een hoekje kijken. Er kon niet gecommuniceerd worden, aangezien ze alleen de Nias taal spreken. Na nog eens vier uur en 6 bergen overgelopen te hebben kwamen we bij een riviertje met aan de overkant drie schattige hutjes op palen gemaakt van hout en bladeren. De tocht was pittig, voornamelijk door de bagage, maar al in 6 uur waren we in het kamp!

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Het kamp is erg primitief: er is geen electriciteit (ook geen generator), geen toilet of douche etc. Alles gebeurt in de rivier, kleren wassen, afwas, naar de wc gaan, douchen en na koken als drinkwater. Het lijkt net als vroeger (toen ik nog niet bestond) waar hout wordt gezocht om het vuur aan te maken, waar we elke dag gaan vissen en ’s avonds zitten we met zijn allen in een hutje met een olielamp aan. Ik heb zelfs een onderzetter gemaakt van bamboe en rotan (ik wilde eerst een krukje maken, maar er waren alleen dikke spijkers en het hout kan dit niet aan).

Het kamp is erg primitief, omdat het pas sinds vorig jaar bestaat en het moeilijk is om iets naar het kamp te brengen. Het zoeken en vinden van orang-oetans is een probleem, sinds het begin zijn er maar 8 orang-oetans gevonden en konden maximaal voor 3 uur gevolgd worden, omdat ze totaal niet gehabitueerd zijn aan mensen. Waarschijnlijk omdat er zoveel op ze gejaagd is vluchten ze bij elk geluid van mensen of ze houden zich zo stil dat we niet door hebben dat ze er zijn.

Blog Image

Blog Image

Drie uur lopen van het kamp is een vleermuizengrot en een waterval te vinden. De wandeling is mooi, eerst door het bos (waar we gibbons en siamangs tegenkwamen) daarna door King’s Palace, een gebied waar een Batakkoning heeft gewoond. Een oud verhaal is dat je het gebied binnenkomt de vogels naar je toekomen om je te begroeten, helaas niet bij ons…Daarna is het nog een dik uur lopen door een rivier en het klimmen over rotsen. De grotopening is behoorlijk groot en het was een spektakel om duizenden vleermuizen te zien uitvliegen. Voor de opening stond nog wat houtwerk, die de lokale mensen gebruiken voor het vangen van de vleermuizen en om te overnachten (vaak bleven ze daar 3/4 dagen). Naast de grot is een waterval van 30 meter, waarboven ook nog grotten zijn met vleermuizen. Dit alles is een ongelooflijk mooi gezicht.

Blog Image

Woensdag 18 juli: Adriano en David hebben 4 vissen gevangen. Het geeft een raar gevoel om het hele proces te zien van het vangen, doden, schoonmaken en bakken. Het smaakts anders, je staat veel meer stil bij het individu en je propt niet het eten in je mond zonder bij het individu stil te staan. Dit zou elk kind moeten meemaken, niet alleen bij vis, maar ook bij kippen, koeien etc. Als voorwaarde dat het kind bijgebracht is dat een dier een dier is en geen machine, dus ook pijn kan hebben!

Wat extra fotos van de natuur in Batang Toru en de laatste is van de grootste mot ter wereld (Atlas mot) in Pandan Sibolga genomen:

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog ImageBlog ImageHelaas geen tijd meer om te internetten en meer verhalen te vertellen. In ieder geval gaan we morgen naar Ketambe, want we hebben toestemming gekregen!!

Dikke kus Madeleine

  • Comments(8)//madeleine.orangutan.nl/#post11