Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Medan

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Monday, April 30 2007 23:04:37

We zijn nu al een paar dagen in Medan. Woensdag om half zes zijn we vertrokken vanuit Jakarta. Deze vliegreis hadden we bijna uit moeten stellen, omdat onze papieren bij Forestry nog niet in orde waren. Eerst konden we ze dinsdag ophalen, wij komen daar aan en de man die moest tekenen was er niet. “Kom woensdag maar terug”, zeiden ze. Ok wij woensdag weer terug, ja en toen vertelden ze ons dat die man in vergadering was en heel misschien kon hij het tekenen. Wij hadden al onze ticket geboekt en moesten uiterlijk om drie uur weg om op tijd op het vliegveld te zijn, want in Jakarta is altijd file (ik dacht dat het in NL erg was…). Nadat Dewi gepusht had en wij nog met iemand gepraat hadden, zijn we maar gaan lunchen en hoopten we dat het op tijd klaar was. En gelukkig na de lunch was het klaar, maar we zaten heel krap in de tijd. Snel naar ons hotel om onze spullen op te halen en daarna een taxi gepakt naar het vliegveld.

De vliegreis was met veel turbulentie en door eerdere ervaringen ben ik wat angstig geworden om te vliegen met Indonesische maatschappijen. Maar alles is goed gegaan en voorlopig hoef ik niet meer te vliegen!

Op het vliegveld werden we opgewacht door Simone, Didik (coördineert het onderzoek in alle kampen) en Ilo. Was erg leuk om Simone weer te zien en alle verhalen te horen!

Aangekomen in de mess, waren we helemaal verbaasd. Het is een mooi groot huis met verschillende kamers. Elke ochtend komt er een huishoudster die na een kleine betaling ook onze was doet. Dus nu zijn we nog aan het genieten van alle luxe!
Simone heeft ook het telefoonnummer van een taxichauffeur, die wij nu hebben overgenomen.

’s Avonds zijn we naar een hippe tent gegaan om te eten en te drinken. Dit restaurant ziet er erg modern uit en is erg goed voor je contacten. Na heerlijk gegeten te hebben zijn we naar huis gegaan met de becak. Dit is een brommer met aan de zijkant een wagentje waarin je vervoerd wordt. Dit hadden we beter niet kunnen doen in de avond, daar kwamen we pas later achter. Onderweg kwam er een brommer tegen ons aanrijden met twee jongens erop, degene die achterop zat pakte de tas van Simone. Maar als een eerste reflex hield Simone de tas goed vast, waardoor er een gevecht om de tas ontstond. De jongens op de brommer bleven vasthouden waardoor onze becakman door de kracht van de jongens naar de andere kant moest rijden, waar een stoep was.. Uiteindelijk was Simone sterk genoeg en brak de tas aan de andere kant zodat de jongens alleen de hendel van de tas in hun hand hadden. Met deze vangst zijn ze als een gek weggereden. Het was een hele gekke gewaarwording, je hoort altijd van deze dingen, maar maakt het nooit mee. Ian, die hier al langer dan 15 jaar woont, heeft nog nooit zoiets meegemaakt. Nou wij blij dat ze niks hebben meegenomen! Het was een intens welkom in Medan…

Donderdag zijn we naar het SOCP (Sumatran Orangutan Conservation Programme) kantoor geweest, waar ze ook internet hebben, daarna zijn we naar immigratie gegaan. Helaas kon er niks gedaan worden omdat we een papier nodig hadden waarvan we niet op de hoogte waren (en die Simone niet nodig had?!). Gelukkig krijgen we maandag hulp van Santi en Didik.


Vrijdag zijn we naar een quarantaine gegaan voor orang-oetans. Hier zit ook Leuser die een paar maanden geleden beschoten is met 62 kogels (zie eerste nieuwsbrief Pongo). Hij is helemaal blind, maar leeft nog. De dierenarts heeft 13 kogels eruit kunnen halen, de andere 49 niet omdat de operatie te gevaarlijk is. Gelukkig maakt hij het goed, maar kan helaas nooit meer in het wild leven.

Veel andere orang-oetans gezien met gebroken armen, maar ook gezonde orang-oetans die bij mensen zijn weggehaald. Eén orang-oetans was zelfs het huisdier van de koning van Maleisië!! De gezonde orang-oetans gaan na een tijdje in quarantaine gezeten te hebben naar een bos in de omgeving van Jambi (in het zuiden van Sumatra), waar ze worden vrijgelaten.
Volgende week worden weer drie orangs bij mensen weggehaald. Hier besef je pas hoe vaak zoiets gebeurd. (Fotos heb ik gemaakt met Simone’s camera, ben ik vergeten in de computer te zetten, komt hopelijk volgende keer!)

Het zijn helaas niet alleen orang-oetans die als huisdier worden gehouden. De buren van het huis waar we nu in slapen hebben een gibbon. Bijna elke ochtend horen we hem zingen. Erg frustrerend om te horen.

Gisteren (zaterdag) hebben we Simone uitgezwaaid, die nu voor twee weken naar Bali is. Nu lig ik op bed, omdat ik behoorlijk verkouden ben geworden van alle airco, warmte en vervuiling.

01-05-2007

Het is nu dinsdag en we gaan straks naar het SOCP kantoor om nog wat dingen te regelen. Ik ben vanaf zaterdagmiddag thuisgebleven, omdat ik me grieperig voelde. Ik heb heel rustig aangedaan en het was weer een tijd geleden dat ik lekker in bed heb gelegen tot laat. Ik heb kunnen lezen in mijn nieuwe boek (The shadow of the wind, erg goed boek, thanks Pris en Rene!) en ’s avonds hebben we films gekeken: the Island met Ewan mcgregor and Scarlet johansson (niet echt een aanrader…), Mr. Beans Holiday (grappig, maar je moet in een bepaalde stemming zijn) en The last king of Scotland (erg goede indrukwekkende film). Ik ben nu veel meer uitgerust en vandaag ben ik weer begonnen met files maken met informatie voor de aankomende studenten en ik ga vanaf morgen weer werken aan mijn artikel. Ik hoop het deze week af te ronden.

Gisteren is Adriano naar immigratie gegaan met Didik en Santi. Gelukkig was deze keer alles in orde, vrijdag kunnen we onze KITAS (identificatie pas) ophalen. Het plan is nu om zondag of later (in ieder geval voor mijn verjaardag!!) naar Ketambe te gaan.

We zitten hier nog in het regenseizoen. Elke dag regent het bijna wel. Gistermiddag was het al begonnen met regenen, maar nog niet zo hard, hoewel er al wel plassen in de straat ontstonden. Adriano was met de becak en moest 3000,- Rp (ong. 25 cent) meer betalen doordat de becak door de plassen moest rijden, was erg grappig. Gisteravond was het extreem. Ontzettende hoosbuien met onweer, echt geweldig om weer mee te maken. Het is niet het onweer wat wij in Nederland kennen. Het kan wel 5 keer per tien seconden flitsen en als het onweer dichtbij is dan is de donder zo ontzettend hard dat je denkt dat het hele huis in elkaar stort.

Wij hebben een Indonesisch telefoonnummer: 0062 (0) 81310279700. In Ketambe zijn we niet bereikbaar. In Kutacane, een plaatsje 1 uur van Ketambe vandaan, is er wel bereik, maar niet altijd even goed. In Medan is het bereik prima!
Als jullie wat leuks per post willen opsturen ;-) kan je dat doen naar het volgende adres:

SOCP (Sumatran Orangutan Conservation Programme) office
c/o Madeleine Hardus/Ketambe
Jl. KH Wahid Hasyim No. 51/74
Medan 20154
Sumatera Utara

Indonesia

Kus Madeleine

Nog wat fotos van Jakarta en drie van Medan:

1: Dewi in Forestry (gemaakt door Adriano)

2,3 en 4: van het dak van Fiducia (ons 2de hotel in Jakarta)

5: Vanuit de trein in Jakarta (gemaakt door Adriano)

6: Manggarai treinstation

7: Pasar Minggu treinstation

8 en 9: de moskee naast ons hotel, bij dag en nachtlicht

10: In het oktroi cafe (waar ze Nederlandse specialiteiten hebben, zie de leuke kroketjes!)

11 en 12: In de Mess in Medan

13: genomen vanuit de Mess, slecht weer op komst…
  • Comments(2)//madeleine.orangutan.nl/#post4