Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Adres

KetambePosted by Madeleine Hardus Tuesday, June 12 2007 19:47:18

Ik geef jullie nog een adres. Dit is het adres in Kutacane. Vanaf nu blijven we voor een tijd in het kamp en als we naar een stad gaan (waar ze trouwens geen internet hebben) is het Kutacane. Maar het andere adres is ook werkzaam, het zal alleen langer duren voordat we de post krijgen.

Madeleine Hardus
Ketambe Research Stasiun
Kotak Pos 004
24601 Kutacane
Aceh Tenggara, Sumatera
Indonesia

  • Comments(1)//madeleine.orangutan.nl/#post8

Mei 2007

KetambePosted by Madeleine Hardus Monday, June 11 2007 21:15:04

De eerste drie weken veldwerk zijn al voorbij. Maandag 7 mei zijn we in de ochtend vertrokken naar Ketambe. De reis verliep stressvol; we redden zo hard en haalden in bij bochten dat ik gedurende 7 uur niet kon slapen en elke keer moest kijken of het wel goed ging. Ik was zelfs blij dat er zoveel gaten in de weg zaten, zodat onze chauffeur wel moest afremmen. Na 7 uur kwamen we aan in Kutacane en werden we opgewacht door Fitri (een studente uit Jakarta). Vanaf daar gingen we met een minibus en dat was lekker ontspannen. Op een gegeven moment zaten we met zijn 15-en in de bus met bagage op het dak te luisteren naar Indonesische popmuziek (er staat een enorme speaker in het midden van de minibus), en te genieten van alle dorpjes die we passeerden met de bergen op de achtergrond.
Na ongeveer een uur stopten we bij een bord waarop stond: Balai Taman Nasional, Gunung Leuser, Kawasan Stasiun Penelitan Ketambe. Vanaf dit punt liepen we via een steil pad naar beneden naar de rivier, waar we de bootman riepen. Met een smal kano-achtig bootje gingen we de rivier over. En daar was het kamp!

Het kamp is erg mooi en bestaat uit zes slaaphutten die L-vormig gesitueerd zijn met aan de voorkant een huis met keuken daarnaast de bibliotheek. Het is ruim opgezet en Adriano en ik hebben onze eigen hut, wat ideaal is. Aan de ene kant begint het prachtige bos en aan de andere kant is de rivier (Sungai Alas).
Gedurende deze drie weken hebben we het bos enigszins leren kennen met de gekapte stukken, de tuinen en de prachtige bomen. Er is een ficus op de top van de berg die ongelooflijk mooi is. Het lijkt net alsof deze ficus heel veel benen heeft, en het is zo mooi gevormd dat je er makkelijk in kan klimmen.

Het observeren van orang-oetans is weer geweldig. Elke dag gebeurd er weer iets nieuws. Doordat het primair bos is zijn hier enorme bomen te vinden (soms met een omtrek van 7 meter!) en komt het regelmatig voor dat we meerdere orang-oetans in een boom vinden. Op één dag zagen we zelfs 11 orang-oetans met nog ontelbare makaken, neushoornvogels, thomas langoeren, kolibries en musangs in één ficus!!

Maar wat zijn er veeeel bloedzuigers… Het probleem is dat ze niet alleen op de grond voorkomen, maar ook van de bladeren afvallen. In het begin is het erg wennen om deze beesten van je af te schieten, maar na een paar dagen is het zo gewoon dat je er niet meer bij stilstaat (behalve als ze beet hebben, haha, wat ook regelmatig voorkomt).

Een paar leuke observaties:

Yeni die een suncover maakt van bladeren en daarmee ging spelen.

In het donker op weg naar het nest van Chris en Cani (moeder en kind) kwamen we een kancil (dwerghert) tegen en een groep zwijnen, die behoorlijk wat lawaai maakten.

Sporen van berggeiten en tijgers gezien in het kamp!!!

En een heftig verhaal:

Op een dag waren er geen assistenten beschikbaar om te gaan zoeken, dus zijn Adriano en ik samen het bos in gegaan. Na een halve dag vonden we Yet & Yeni (moeder en kind). Echter na een paar uur gebeurde er iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Adriano werd gestoken door een wesp en niet een of twee keer. Hij sloeg in het rond en probeerde te vluchten, maar er kwamen er steeds meer. Ik wist niet wat ik moest doen, ik stond twee meter er vandaan en ze vlogen mij voorbij en vielen Adriano aan. Ik had geen spray bij me, helemaal niks. De wespen bleven hem volgen en aanvallen, zodat Adriano op de grond ging liggen met zijn poncho over hem heen. Zodra ik dichter bij hem kwam of zijn tas kwamen ze dreigend op me af, alsof dat hun territorium was. Na een half uur van ‘gevecht’ vloog de laatste wesp even weg en ik riep Adriano om snel verder te vluchten. We zijn blijven rennen tot aan het kamp, wat even duurde omdat het trailsysteem niet zo vanzelfsprekend is.
Adriano had pijn in zijn hele lichaam, hij is meer dan 20 keer gestoken!

Tijdens de aanval had Adriano zijn verrekijker van zijn nek gegooid en die kon ik tijdens onze vlucht niet vinden. De dag erna ben ik samen met Misdi zijn verrekijker gaan zoeken. Gelukkig vonden we zijn verrekijker snel, maar de wespen hadden Misdi ook gevonden. Hij had er twee tegelijkertijd uit de lucht gevangen met beide handen (zonder gestoken te worden) en riep LARI (rennen)! Wij als een gek weggerend omdat we al een hele zwerm op ons af zagen komen. Het was een ongelooflijke intense ervaring en we hopen dit nooit meer mee te maken.

We zijn nu al even in Medan, maar gaan over een paar dagen weer terug naar Ketambe. In Medan heeft het allemaal wat langer geduurd dan we verwacht hadden, maar bijna alles is geregeld en dan kunnen Lisette (studente uit Utrecht), Adriano en ik weer terug naar KETAMBE!

Foto 1: Uitzicht op de Sungai Ketambe en de bergen

Foto 2,3,4 en 5: Ingang van het kamp

Andere foto's zijn in het bos genomen en de laatste is van een assistent met vrouw op hun trouwdag!

  • Comments(4)//madeleine.orangutan.nl/#post7

Naar het bos!

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Saturday, May 05 2007 14:50:13

Morgen gaan we naar Ketambe!!! Deze week hebben we geprobeerd om alles in orde te maken om naar het kamp te gaan, helaas is het niet helemaal gelukt. We dachten dat we onze KITAS afgelopen vrijdag op konden halen, tot ze zeiden: jullie hebben nog een andere brief nodig… Ik dacht echt het houdt niet op. Elke keer hebben ze een andere brief nodig en kunnen ze je niet datgene geven wat je nodig hebt om verder te gaan. Het is echt lachwekkend als je onze map ziet, het zit helemaal vol met brieven van allerlei instanties. Nu is het zo dat we voor ong. drie weken naar het kamp gaan, met een van de papieren die verplicht is (dat is wel gelukt). Daarna komen we terug voor een paar dagen en regelen we de rest.
Het punt bij al deze instanties is, dat ze zelf de regels niet weten, niemand heeft verteld wat nodig is. Het gevolg is dat het elke keer veranderd.. Voor Simone was het anders dan voor ons. Een voorbeeld is dat zij bij de immigratie in Medan maar 250.000 Rp moest betalen en twee papieren minder nodig had, wij betalen per persoon 700.000 Rp…
Ook voor Ketambe is het niet zeker of we al deze papieren nodig hebben, het is geeneens meer zeker of het Gunung Leuser National Park nog een nationaal park is…
Wij proberen alles te doen volgens de regels, maar soms vraag je je af welke regels.

In ieder geval gaan we morgen naar Ketambe, en wij hebben er ontzettend veel zin in! Het schijnt daar echt geweldig te zijn. Hoe het kamp en het bos is en hoe de dieren zijn krijgen jullie dus al snel te zien, omdat we weer binnenkort naar Medan terug moeten.

Veel liefs Madeleine

  • Comments(3)//madeleine.orangutan.nl/#post6

foto's

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Tuesday, May 01 2007 00:15:19
De fotos waren net niet gelukt, hier dus nog wat foto's!
  • Comments(1)//madeleine.orangutan.nl/#post5

Medan

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Monday, April 30 2007 23:04:37

We zijn nu al een paar dagen in Medan. Woensdag om half zes zijn we vertrokken vanuit Jakarta. Deze vliegreis hadden we bijna uit moeten stellen, omdat onze papieren bij Forestry nog niet in orde waren. Eerst konden we ze dinsdag ophalen, wij komen daar aan en de man die moest tekenen was er niet. “Kom woensdag maar terug”, zeiden ze. Ok wij woensdag weer terug, ja en toen vertelden ze ons dat die man in vergadering was en heel misschien kon hij het tekenen. Wij hadden al onze ticket geboekt en moesten uiterlijk om drie uur weg om op tijd op het vliegveld te zijn, want in Jakarta is altijd file (ik dacht dat het in NL erg was…). Nadat Dewi gepusht had en wij nog met iemand gepraat hadden, zijn we maar gaan lunchen en hoopten we dat het op tijd klaar was. En gelukkig na de lunch was het klaar, maar we zaten heel krap in de tijd. Snel naar ons hotel om onze spullen op te halen en daarna een taxi gepakt naar het vliegveld.

De vliegreis was met veel turbulentie en door eerdere ervaringen ben ik wat angstig geworden om te vliegen met Indonesische maatschappijen. Maar alles is goed gegaan en voorlopig hoef ik niet meer te vliegen!

Op het vliegveld werden we opgewacht door Simone, Didik (coördineert het onderzoek in alle kampen) en Ilo. Was erg leuk om Simone weer te zien en alle verhalen te horen!

Aangekomen in de mess, waren we helemaal verbaasd. Het is een mooi groot huis met verschillende kamers. Elke ochtend komt er een huishoudster die na een kleine betaling ook onze was doet. Dus nu zijn we nog aan het genieten van alle luxe!
Simone heeft ook het telefoonnummer van een taxichauffeur, die wij nu hebben overgenomen.

’s Avonds zijn we naar een hippe tent gegaan om te eten en te drinken. Dit restaurant ziet er erg modern uit en is erg goed voor je contacten. Na heerlijk gegeten te hebben zijn we naar huis gegaan met de becak. Dit is een brommer met aan de zijkant een wagentje waarin je vervoerd wordt. Dit hadden we beter niet kunnen doen in de avond, daar kwamen we pas later achter. Onderweg kwam er een brommer tegen ons aanrijden met twee jongens erop, degene die achterop zat pakte de tas van Simone. Maar als een eerste reflex hield Simone de tas goed vast, waardoor er een gevecht om de tas ontstond. De jongens op de brommer bleven vasthouden waardoor onze becakman door de kracht van de jongens naar de andere kant moest rijden, waar een stoep was.. Uiteindelijk was Simone sterk genoeg en brak de tas aan de andere kant zodat de jongens alleen de hendel van de tas in hun hand hadden. Met deze vangst zijn ze als een gek weggereden. Het was een hele gekke gewaarwording, je hoort altijd van deze dingen, maar maakt het nooit mee. Ian, die hier al langer dan 15 jaar woont, heeft nog nooit zoiets meegemaakt. Nou wij blij dat ze niks hebben meegenomen! Het was een intens welkom in Medan…

Donderdag zijn we naar het SOCP (Sumatran Orangutan Conservation Programme) kantoor geweest, waar ze ook internet hebben, daarna zijn we naar immigratie gegaan. Helaas kon er niks gedaan worden omdat we een papier nodig hadden waarvan we niet op de hoogte waren (en die Simone niet nodig had?!). Gelukkig krijgen we maandag hulp van Santi en Didik.


Vrijdag zijn we naar een quarantaine gegaan voor orang-oetans. Hier zit ook Leuser die een paar maanden geleden beschoten is met 62 kogels (zie eerste nieuwsbrief Pongo). Hij is helemaal blind, maar leeft nog. De dierenarts heeft 13 kogels eruit kunnen halen, de andere 49 niet omdat de operatie te gevaarlijk is. Gelukkig maakt hij het goed, maar kan helaas nooit meer in het wild leven.

Veel andere orang-oetans gezien met gebroken armen, maar ook gezonde orang-oetans die bij mensen zijn weggehaald. Eén orang-oetans was zelfs het huisdier van de koning van Maleisië!! De gezonde orang-oetans gaan na een tijdje in quarantaine gezeten te hebben naar een bos in de omgeving van Jambi (in het zuiden van Sumatra), waar ze worden vrijgelaten.
Volgende week worden weer drie orangs bij mensen weggehaald. Hier besef je pas hoe vaak zoiets gebeurd. (Fotos heb ik gemaakt met Simone’s camera, ben ik vergeten in de computer te zetten, komt hopelijk volgende keer!)

Het zijn helaas niet alleen orang-oetans die als huisdier worden gehouden. De buren van het huis waar we nu in slapen hebben een gibbon. Bijna elke ochtend horen we hem zingen. Erg frustrerend om te horen.

Gisteren (zaterdag) hebben we Simone uitgezwaaid, die nu voor twee weken naar Bali is. Nu lig ik op bed, omdat ik behoorlijk verkouden ben geworden van alle airco, warmte en vervuiling.

01-05-2007

Het is nu dinsdag en we gaan straks naar het SOCP kantoor om nog wat dingen te regelen. Ik ben vanaf zaterdagmiddag thuisgebleven, omdat ik me grieperig voelde. Ik heb heel rustig aangedaan en het was weer een tijd geleden dat ik lekker in bed heb gelegen tot laat. Ik heb kunnen lezen in mijn nieuwe boek (The shadow of the wind, erg goed boek, thanks Pris en Rene!) en ’s avonds hebben we films gekeken: the Island met Ewan mcgregor and Scarlet johansson (niet echt een aanrader…), Mr. Beans Holiday (grappig, maar je moet in een bepaalde stemming zijn) en The last king of Scotland (erg goede indrukwekkende film). Ik ben nu veel meer uitgerust en vandaag ben ik weer begonnen met files maken met informatie voor de aankomende studenten en ik ga vanaf morgen weer werken aan mijn artikel. Ik hoop het deze week af te ronden.

Gisteren is Adriano naar immigratie gegaan met Didik en Santi. Gelukkig was deze keer alles in orde, vrijdag kunnen we onze KITAS (identificatie pas) ophalen. Het plan is nu om zondag of later (in ieder geval voor mijn verjaardag!!) naar Ketambe te gaan.

We zitten hier nog in het regenseizoen. Elke dag regent het bijna wel. Gistermiddag was het al begonnen met regenen, maar nog niet zo hard, hoewel er al wel plassen in de straat ontstonden. Adriano was met de becak en moest 3000,- Rp (ong. 25 cent) meer betalen doordat de becak door de plassen moest rijden, was erg grappig. Gisteravond was het extreem. Ontzettende hoosbuien met onweer, echt geweldig om weer mee te maken. Het is niet het onweer wat wij in Nederland kennen. Het kan wel 5 keer per tien seconden flitsen en als het onweer dichtbij is dan is de donder zo ontzettend hard dat je denkt dat het hele huis in elkaar stort.

Wij hebben een Indonesisch telefoonnummer: 0062 (0) 81310279700. In Ketambe zijn we niet bereikbaar. In Kutacane, een plaatsje 1 uur van Ketambe vandaan, is er wel bereik, maar niet altijd even goed. In Medan is het bereik prima!
Als jullie wat leuks per post willen opsturen ;-) kan je dat doen naar het volgende adres:

SOCP (Sumatran Orangutan Conservation Programme) office
c/o Madeleine Hardus/Ketambe
Jl. KH Wahid Hasyim No. 51/74
Medan 20154
Sumatera Utara

Indonesia

Kus Madeleine

Nog wat fotos van Jakarta en drie van Medan:

1: Dewi in Forestry (gemaakt door Adriano)

2,3 en 4: van het dak van Fiducia (ons 2de hotel in Jakarta)

5: Vanuit de trein in Jakarta (gemaakt door Adriano)

6: Manggarai treinstation

7: Pasar Minggu treinstation

8 en 9: de moskee naast ons hotel, bij dag en nachtlicht

10: In het oktroi cafe (waar ze Nederlandse specialiteiten hebben, zie de leuke kroketjes!)

11 en 12: In de Mess in Medan

13: genomen vanuit de Mess, slecht weer op komst…
  • Comments(2)//madeleine.orangutan.nl/#post4

Bogor

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Sunday, April 22 2007 02:52:23

Het is nu zondag en we hebben nu een rustdag om ons op te laden voor de bureaucratie die morgen weer begint. Gisteren zijn we naar Bogor geweest. In Bogor bevinden zich de botanische tuinen (Kebun Raya), die een gebied omvatten van rond de 80 hectare. Deze plaats is omgebouwd tot een grote botanische tuin door de Nederlandse botanist Professor Reinwaldt en is geopend in 1817. In de tuinen staan meer dan 15000 boom en planten soorten, velen al bijna twee honderd jaar oud. Omdat het zaterdag was, was het redelijk druk op sommige plekken in de tuinen, maar het was heerlijk om even uit het drukke, chaotische, vervuilde en vieze Jakarta te zijn, waar iedereen alle vuilnis op de grond gooit. Zoals je waarschijnlijk al door hebt vind ik Jakarta geen leuke stad en hoop snel door te kunnen reizen naar het bos wat mijn uiteindelijke doel is.
De weg naar Bogor hebben we per trein afgelegd, we konden kiezen of we business class of economy class wilden reizen (twee verschillende treinen). We hebben gekozen om met economy class te reizen. Wat we daar allemaal gezien hebben… Het was in ieder geval gigantisch druk en we moesten bijna het volle uur staan (op zich niet zo erg). Er lagen mensen op de trein, omdat de trein vol was. En dan denk je dat er niemand meer kan lopen in de trein, maar wel. Elke paar minuten komen er mensen langs om spullen te verkopen: tofu, sinaasappelen, allerlei soorten drankjes, boeken, kranten, spelletjes, haarspullen etc… Hun verkooptechniek is: datgene wat ze willen verkopen op de schoot van mensen leggen en na ong. 5 minuten komen ze het weer ophalen. Daarnaast komen er ook nog mensen langs die op een andere manier geld van je willen hebben zoals kinderen die knielend op de grond met een bezempje van een paar takken de rotzooi in de trein bijeenvegen en dan aan het eind al de troep de trein uitvegen (dat makkelijk kan omdat de deuren van de trein niet dicht kunnen). Blinde mensen die met een cassette-player muziek afspelen en met een microfoon af en toe meezingen. Je ziet mensen die alleen kunnen kruipen, en mensen die geen armen of benen hebben. Het is onbeschrijflijk wat je hier allemaal ziet. Daarnaast heb je groepen jongens die met muziek hun geld willen verdienen en gaan met drumstel, elektronische piano, gitaar en andere instrumenten de trein in. En je ziet deze jongens hebben veel succes, ze kunnen goed spelen en goede muziek brengt plezier in iemands leven. Als je vanuit de trein naar buiten kijkt, zie je mooie bergachtige gebieden, rijstvelden, mensen werken met buffels, riviertjes, voetballende kinderen, mensen over het spoor lopen of zitten, maar ook apen (voornamelijk makaken) in kooitjes waar ze net in passen, staand in de ongelooflijk hete zon.
Al deze indrukken kan je niet binnen laten komen, je wordt anders gek. Maar je weet en voelt dat er behoorlijk wat veranderd moet worden, vooral voor het milieu en de gehandicapte mensen.

We zijn afgelopen vrijdag van hotel veranderd, we slapen nu in Fiducia een hotel in het zuiden van Jakarta. De kamer is een stuk groter en het ruikt niet naar mottenballen vergeleken met de kamer waar we eerst zaten en we betalen maar 1 euro meer. Alleen we zitten een stuk verder van een goed internet cafe en een telefoon.

Maandag gaan we nog naar binnenlandse zaken om een brief op te halen, daarna naar Forestry. Bij Forestry krijgen we een brief waar we twee of drie dagen op moeten wachten (hangt af van het hoofd van de afdeling (is hij wel of niet aanwezig?). Als we deze brieven hebben dan kunnen we naar Medan vliegen, waar we Simone weer zien!

liefs Madeleine

Fotos:
1: Ongelooflijk dikke boom in Kebun Raya, Bogor
2: Vlinder in Kebun Raya
3: Luchtwortels in Kebun Raya
4: Helaas ook in de koninklijke tuinen kan je afval vinden
5: Uitzicht van cafe Daunan in Kebun Raya
6: Treinstation Bogor


  • Comments(6)//madeleine.orangutan.nl/#post3

Jakarta

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Thursday, April 19 2007 03:51:14

Het lijkt erop alsof er al zoveel dagen voorbij zijn gegaan, terwijl we nog maar een dag in Jakarta zijn!

Woensdag waren we nog in KL en gingen we vroeg met de taxi naar het vliegveld. We hadden daar nog 3,5 uur de tijd voordat we de lucht in gingen. In deze tijd hebben we lekker gegeten. Na een uur vertraging vertrokken van Kuala Lumpur naar Jakarta. We kwamen om half zeven aan en het was nog dertig graden!!

En toen, ja wat kan ik zeggen, toen waren we in het chaotische Jakarta. We slapen nu in hetzelfde hotel als twee jaar geleden, hotel Margot, natuurlijk in de Jalan Jaksa. Maar ’s avonds begon het, veel muziek tot een uur of drie en toen begon de moskee…… voor mijn gevoel duurde dat wel een uur. Je weet wel een moskee met allemaal speakers, zodat iedereen in de omgeving hoort dat er gebeden moet worden. Daarna even geslapen en om zeven uur stonden we op om onze office tour te beginnen. Eerst naar het Indonesische onderzoeksinstituut (LIPI), daarna naar de politie, daarna naar immigratie en als laatst gingen we naar de universiteit van Jakarta om het hoofd van de faculteit Biologie (pak Tatang) te ontmoeten. Op zich ging alles snel alleen moesten we twee uur wachten totdat we pak Tatang konden ontmoeten. Was trouwens wel leuk om Gurit (een Indonesische student, die ook met ons in Tuanan heeft gezeten) weer te zien. En gedurende de hele dag is Dewi mee geweest, een leuke en slimme Indonesische studente, die ook voor SOCP werkt en alle buitenlanders helpt met de office tour. Om zes uur waren we terug van de universiteit, nu gaan we even eten en morgen beginnen we weer vroeg om verder te gaan met de offices.
Omdat we op een ongelukkige dag zijn aangekomen (kantoren zijn vrijdagmiddag, zaterdag en zondag gesloten) hebben we ook om een verlenging moeten vragen voor ons verblijf in Jakarta. Normaal gesproken moet je de zevende dag bij de immigratie zijn van de plaats waar je het dichtst bij je onderzoek doet, in ons geval dus Medan. Omdat ons dit niet gaat lukken met de hoeveelheid kantoren die we af moeten gaan, hebben we om verlenging moeten vragen. Het plan is nu om donderdag naar Medan te vliegen.
Er is verder niet veel leuk te vertellen over het langsgaan van kantoren, maar ik denk dat we van het weekend nog wel iets leuks gaan doen. Jullie horen het wel!

Liefs Madeleine

Oh ja er is nog wel wat gebeurd. Zaten we vanmiddag in de taxi, sneed onze chauffeur iemand zo af dat er een bus tegen ons aanreed. Verder niks ernstig aan de hand, maar het is echt typisch Jakarta!

Nog wat fotos van KL:Foto1:Eettentje KL, met op de achtergrond de petronas towers (oftewel de twin towers)
Foto3: Adriano aan zijn ontbijt op het dakterras van onze lodge.
Foto5: Het straatleven in KL.

  • Comments(2)//madeleine.orangutan.nl/#post2

Kuala Lumpur

Aankomst AziePosted by Madeleine Hardus Tuesday, April 17 2007 16:46:04

Lieve allemaal,

Zondagavond zijn we richting Indonesië gevlogen. Het was moeilijk om afscheid te nemen en ik was ook een beetje zenuwachtig om weg te gaan… Maar de reis is allemaal goed gegaan, we hadden alleen verwacht in een toestel van Malaysia Airlines te zitten, zaten we in een KLM toestel (dus niet een leuke film uitzoeken op je eigen schermpje..) en we zaten ook nog eens tegen een muur aan waardoor we niet lekker naar achteren konden gaan met onze stoelen. Ach, het was maar 12 uur vliegen, ;-)

Maandagmiddag kwamen we aan in KL. Het vliegveld ziet er chique en modern uit en het was even zoeken naar onze bagages. Je gaat namelijk eerst met een airport treintje, waarna je vervolgens nog een stukje moet lopen. Nadat we onze bagage opgehaald hadden, zijn we met de airport taxi naar een hotel gegaan. Op het vliegveld hadden we even gekeken waar we wilden slapen en kwamen uit op Pondok Lodge in het gebied de Golden Triangle (thanks gerold voor de LP kopietjes!). Maar….onze taxichauffeur wist niet waar het was en begon zich al heel druk te maken en zei dat we duidelijker moesten zijn etc. etc… Grappig om een Hindoestaans iemand te zien die zich zo druk aan het maken was, maar niet grappig dat we van taxi moesten wisselen met al onze bagage en nog extra moesten betalen. De tweede taxichauffeur wist het gelukkig heel goed en was ook erg aardig. Uiteindelijk was het niet erg om wat meer te betalen, want we hielden er nu wel een beter gevoel aan over.

Pondok Lodge is een basic ‘hotelletje’, die Hindoestaans is ingericht. Deze inrichting creëert een prettige sfeer. Het is wel een groot verschil met Indonesische hotelletjes. Hier hebben we een gedeelde douche en toilet met een redelijke kamer voor 65RM, dus dat is ongeveer 20 dollar. In Indonesië heb je voor dit geld zeker wel wat meer luxe. Ik denk dat we in dit opzicht wat verwend zijn, haha.

Gisteren hebben we niet veel meer gedaan, we waren pas laat in onze lodge en na het eten vrijwel meteen naar bed gegaan. Vandaag zijn we veel actiever geweest. Eerst hebben we behoorlijk wat shopping malls gezien (maar ik denk bij lange na niet de helft van wat ze hier hebben!!) op zoek naar een fotocamera en nog wat andere dingen. De prijzen vielen ons wat tegen, want er is niet echt heel veel verschil met NL en de technologie is niet echt veel verder. We hebben wel een externe harddisk gekocht zonder adapter, die je zo kan aansluiten op je computer van 120 GB, als je meer geheugen wilde was het gelijk een stuk groter met een adapter.
Na deze technologische wandeltocht zijn we naar Chinatown gegaan om te lunchen. Hier hebben we heerlijk, maar erg heet gegeten bij een restaurant waar alleen maar Aziaten aan het eten waren (wat laat zien dat het eten goed is). Hier heb ik, sinds lange tijd, mijn eerste kokosnoot gedronken en gegeten!!

Na Chinatown zijn we met de trein en de metro naar de grootste shopping mall geweest in zuidoost Azië: Mid-valley Mega Hall. Dit is een erg moderne shopping mall, met alleen maar luxe producten, waar we weer veel hebben gekeken naar nieuwe technologische apparatuur. En tussendoor heerlijk bij Haagen Dasz (jaja dat hebben ze hier ook!!), wat gedronken en natuurlijk ijs gegeten.

Nu zijn we even aan het bijkomen in onze kamer, waar Adriano zijn boek (Pris en Rene, hij vindt het een erg leuk boek!) aan het lezen is. Morgen gaan we waarschijnlijk nog even naar Kuala Lumpur City Garden, daarna weer naar het vliegveld, op naar Jakarta.

kus Madeleine

Fotos:

1. Adriano in onze kamer

2. Jl. Bukit Bintang

3. In een van de grote shopping malls (Lot10)

4. Zie je de mensen ramen wassen??

5. Heerlijk van een sap genieten...

  • Comments(9)//madeleine.orangutan.nl/#post1