Madeleine's blog

Madeleine's blog

Wild Orangutan Research in Indonesia

Nieuws & Evenementen Stichting Pongo
News & Events Pongo Foundation

www.orangutan.nl

Oktober & November

Project in progressPosted by Madeleine Hardus Saturday, December 15 2007 21:30:19

Lieve allemaal,

Het is een tijd geleden dat ik jullie gezien, gesproken en/of gemaild heb, maar de laatste periode is begonnen en het duurt niet lang meer voordat ik jullie weer kan zien!

We zijn wat eerder in Medan dan gepland. Rudi (manager BPKEL) gaat namelijk trouwen en wij zijn uitgenodigd; dus even voor drie dagen in Medan.
Maar jullie zijn natuurlijk benieuwd hoe het de afgelopen maanden in Ketambe is geweest. Bekijk de foto’s en lees de tekst!

Blog Image

Heb ik jullie trouwens al fotos laten zien van de ingang van het kamp??

Foto komt nog!

Deze grote ‘bull’ mier is om het leven gekomen door een schimmel binnenin hem. De schimmel is behoorlijk doorgegroeid en is nu goed zichtbaar aan de buitenkant.

Blog Image

Prachtige giftige rups

Blog Image

Tijdens het Alas huwelijk van Selamat en zijn vrouw traden deze kinderen op en lieten een traditionele Gayo dans zien.
Blog Image

Blog Image

Zij kijkt niet al te blij op de foto en dat was de hele avond zo. Het blijkt namelijk te zijn dat ze moest trouwen en waarom? Omdat de moeder van Selamat was overleden en zij nu alle taken moest overnemen (wassen, koken, schoonmaken etc.). Gelukkig komt dit hier niet zo heel vaak meer voor, maar helaas bestaat het nog wel.

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Blog Image

Het Gayo huwelijk van Atun en Thomas. Atun is onze kokkin van 23 jaar. Dit huwelijk was vrijwillig en ze waren al een tijdje elkaars pacar (vriend-vriendin). Iedereen had een dag vrijgenomen om bij dit huwelijk aanwezig te zijn. Officieel zou het om 11 uur beginnen (wij waren dus mooi op tijd), maar hier liet de bruidegom op zich wachten. Na 2 uur wachten hadden we besloten om pannenkoeken te gaan eten. Net nadat we besteld hadden, hoorden we dat de bruidegom eraan kwam. Wij snel terug, maar dat was niet nodig, want nog waren we ruim op tijd. Deze foto’s zijn dus van tijdens de ceremonie. Na de ceremonie was het pannenkoeken eten. Daar ontmoeten we twee Spanjaarden die met ons geluncht hebben. Soms lijkt het erop alsof we iets speciaals aan het doen zijn: onderzoeker in Indonesië, maar hun verhaal was wel heel speciaal: met het vliegtuig naar Sumatra en door Sumatra, Maleisië, Thailand, Laos, China FIETSEN en vanuit China naar huis (Spanje dus) fietsen!! Ze waren 20 dagen onderweg en hadden al 1000km gereden. Na het eten hadden we ze meegenomen naar Atun en Thomas en er moest wel even een foto gemaakt worden.

Blog Image

Ik kan het niet laten om er een foto van een orang-oetan bij te doen.

Blog Image

Er komen ongelooflijk veel vlinders voor in Sumatra en er zijn er heel veel in ons kamp.

Iedereen heeft zo z’n goede dagen en z’n slechte. Eigenlijk had ik wel een goede dag, maar op de weg naar huis was ik toch niet echt gefocust en die dag hadden we een zwarte slang gezien en Adriano was zijn klavertje vier kwijtgeraakt in het bos, misschien waren dit voortekens?! We liepen naar kamp en moesten over een dikke boomstam klimmen en daarna zette ik mijn voet niet goed neer op een andere boomstam en ik gleed uit. Ik verloor mijn evenwicht en viel op mijn hoofd. Adriano hielp mij gelijk overeind, maar het was al te laat. Ik had jeuk op mijn hoofd, gezicht en nek. Wat bleek, ik was in een tekennest gevallen. Honderden teken sprongen op mij van ong. 1mm dik. Adriano is uren bezig geweest om alle teken weg te halen. ’s Nachts voelde ik nog wat, maar vanaf de volgende dag waren ze weg. Gelukkig niks aan overgehouden!

Oktober was een natte maand. Adriano, Lisette en ik waren halverwege de maand 10 dagen alleen in het kamp aan het eind van de Ramadan en de Idul Fitri dagen. Tijdens deze dagen was het koken voor onszelf en werken. Dat was nauwelijks te doen en we hebben deze dagen maar 3 keer gevolgd. Desondanks hebben we Lisettte geholpen met haar project: in het gelogde en niet gelogde deel, van verschillende punten in het bos foto’s nemen van het bladerdek om de grootte van de gaten in het bladerdek te meten.
De rest van de maand Oktober was het hard werken om voldoende data te verzamelen. Ik heb niet veel gefilmd, wel veel feeding technieken verzameld. De eerste weken van November was het nog erg nat en veel regen overdag. Daarna werd het weer beter en overdag regende het bijna niet meer. Doordat het fruit verspreid was is het regelmatig voorgekomen dat we tot ver moesten volgen, maar het voordeel van dit seizoen is dat ze hun nest redelijk vroeg maken, rond 5 uur.

Veel heftige dingen meegemaakt tijdens het volgen:

Twee keer meegemaakt van Yet en Sina (moeder orang-oetans) dat ze een bijennest plunderden om honing te eten, spectaculair om te zien. Yet is 15 meter naar beneden gevallen tot aan de grond. Na een paar minuten klom ze omhoog, at wat bladeren, rustte voor een uur en ging daarna weer verder met haar bezigheden. Ik was erg geschokt, ik zag alles gebeuren en zag nu dat orangs erg goed zijn in het verbergen van hun pijn. Een week later (9-11) volgde ik Pluis en Pele. Pele was die ochtend wat huilerig. Op een gegeven moment viel ook Pele, ik dacht eerst een paar meter, maar later zagen we zijn afdruk op de grond. Hij huilde ontzettend totdat zijn moeder naar beneden kwam op hem op te halen. Een paar minuten later kon ik mijn ogen niet geloven: Pluis zat met Pele over haar heen. Geen beweging te zien in Pele. Tijdens het lopen hield Pluis Pele vast aan zijn arm, hij kon zicht niet meer vasthouden aan zijn moeder (cling). Af en toe hoorde je hem nog huilen. Tot aan het maken van het avondnest. Ik dacht echt dat hij het niet meer zou halen en hij moest minimaal een paar botten hebben gebroken. Ondanks alle emoties van dat moment, heb ik alles nog redelijk op film kunnen zetten. De volgende dag moest ik erheen om te zien hoe het met Pele was. Daardoor kon ik helaas niet mijn lieve zus bellen op haar verjaardag, maar achteraf moest het zo zijn omdat ik toch de rivier niet over kon die dag (de stroming was te sterk). De volgende ochtend was het behoorlijk zoeken naar het nest (het was ver, niet dicht bij een transect, erg steil en dichtbegroeid). Maar we waren op tijd. En je gelooft het of niet…Pele kwam gewoon het nest uitlopen. Wel wat voorzichtiger, maar als je niet zou weten wat er de vorige dag was gebeurd zou je niks merken. Aan het eind van de dag was hij zelfs met Yeni en Puji aan het spelen, waarbij Yeni een paar keer aan zijn benen trok. Hij gaf geen kick. Wat een ongelooflijke dieren zijn orang-oetans toch!!
Tijdens deze dag heb ik verse pootafdrukken gezien van een tijger, dan krijg je toch even de kriebels…

De laatste weken ben ik nog druk bezig geweest met de school in Ketambe (Balai Lutu). Rond Oud en Nieuw schrijf ik hierover, want het was erg succesvol!

Nog wat extra foto's:

Blog Image

Blog Image

@ Robinia, ik heb de foto’s gezien van Kalle, het is een mooi ventje! Enne Adriano en ik zijn de komende jaren nog in Indonesië te vinden…

@ Francine, yes ik heb je brieven gekregen! Als het goed is heb je al een brief terug ontvangen (als de post goed werkt). Lembongan was super! Het snorkelen was prachtig en we zijn daar echt bijgekomen. Het is nu alweer een tijd geleden en jullie zijn nu lekker aan het reizen in Argentinië. Heel veel plezier daar!

@Janneke, hey ex-housemate why are you leaving?? No great that you got the job, congratulations!

@ Rita, hoe was Sicilie?
@ Simone, helaas missen we elkaar weer in Indonesië, maar als wij weer terug gaan naar Ketambe ben jij daar nog een tijd toch?

Voor jullie allemaal Merry Merry Christmas and a Happy Newyear with lots of luck!

Liefs Madeleine

  • Comments(1)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Mams en Paps Sunday, December 16 2007 01:51:02

Hallo lieve schat,

Hopelijk lukt het nu wel, Pris en ik hebben steeds een stukje geschreven, maar hij pakt het niet! Oke dus, Super zeg dat je weer op je blok hebt geschreven! Wat ' bijzondere beesten zijn die orang.oetans toch zeg, je zou toch zeggen dat hij na zo'n val dood zou zijn, vreemd! Niet zo'n leuk verhaal over die teken, het lijkt mij wel verstandig je goed te laten onderzoeken in Ned(oobezorgde Moeder!!) ik hoor je denken...

Wat 'n verdrietig koppie zeg dat bruidje...sneu hoor, gelukkig kennen wij dit hier niet..

Lieverd ik ga eerst eens kijken of het lukt dit te verzenden, voordat ik weer 'n heel verhaal ga ophangen, ik hoor je gelukkig straks 4uur onze tijd!!

Dag lieverd

Mams